"Peki ya sen?!" diye sordum çatallaşan sesimle. Anın stresiyle dudaklarımı yaladığımda gözlerini dudaklarıma indirip bir müddet orada tuttu. Alnında beliren mavi damarı soluk ışığa rağmen fark edebiliyordum. "Sen de çıkacak mısın benim hayatımdan Dinçer abi?!" Gözlerimiz tekrar buluştuğunda, alev alev yanan hareleri içimde bir ateşi yaktı, yandığımı hissettim. Bu his, elimi kolumu bağlamıştı sanki. "Hayır!" taviz vermeyen katı sesi benliğimde yankılandı, yankılandı... Üstüme daha da eğilerek çenemden tutup kendi yüzüne doğru yaklaştırınca heyecandan titredim. Hiç bilmediğim bu duyguyu, pembe nevresim takımımın içinde, yirmi sekiz yaşında olan Dinçer abiyle yüzlerimizin arasında milimler varken yaşamak... Hele ki hala abi diyordum, boğazıma taş gibi oturdu. "Ben senin bu dünya da ahirette de elini tutacağın tek adamım.." ◾

Her şey bir düşmanlıkla başladı. Kemerini taksana hikaye başlıyor.

Âşk neydi? Âşk,bir elif miktarı sevilmek için gelen her çileye kimi zaman darağacında,kimi vakit kör bıçaklar arasında bir dilsiz gibi suskun olabilmek... Âşk neydi? Sana bakan gözlere mêftûn olmak.En önemlisi hakkıyla sevmek,onu kendinden bile korumak... Bir Azer Kurtuluş gibi sevmek hikayesi...