"Yapmayı en sevdiğin şey ne?" Bu sebepsiz ve ani sorduğum soru ile bakışlarını bana yöneltti. İşte bunu çok seviyorum, onun bal rengi gözlerinin beni görmesi! "Uyumak" kısa ve net! Sadece uyumak. Bu sefer o bana beklemediğim bir soru sordu. "Simay, sence 'Ölüm gerçekten bir son mudur?'" Bu soruya pek anlam veremesemde cevap vermek istedim. "Ölüm bir son değildir. Ölüm bencilliktir. Sen gidersin, arkadakileri umursamadan gidersin. Onları sensizlik ile sınamanın ne kadar zor olduğunu bile bile gidersin. Kendini kurtardığını zannedersin. Ama arkanda kalanlar... 'Ölüm gerçekten bir son değildir Yiğit'" Aylar sonra... O şuan en sevdiği şeyi yapıyor. Uyuyor! Bir daha uyanmamak üzere uyuyor. Bense onun yanı başında saçlarını okşamak yerine nemli toprağını okşuyorum, bal rengi gözlerine bakmak yerine mezarın üstündeki çiçeklere bakıyorum. "Sana aylar önce bir soru sormuştum hatırlıyor musun? En sevdiğin şey ne diye . Sende uyumak demiştin. Bak en sevdiğin şeyi yapıyorsun. Sonsuza kadar uyuyorsun... Sonra sen bana 'Ölüm gerçekten bir son mudur?' diye sormuştun. Cevabım değişmedi Yiğit. Sen bencillik yaptın gittin bana ailene sevdiklerine ne olacak hiç düşünmeden gittin. Ölüm Gerçekten bir son değildir!"