Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Sen benim tüm zerrelerime işleyen, kayıp yanım. Zindanın arasından sızan umut ışığım. Kavurucu sıcakta ki, gölgem. Hayallerin yok oluşunun ortasındaki diriliş. Kötülükten çıkabilecek tek iyilik. Senin masumluğun, kirli bedenimi ayakta tutacak. Varlığın umut bahşedecek, pervasızca yaşayan karanlık ruhuma. Soğuk dokunuşlara indirgenecek, sıcak minik bedenin. İyiliğin, kötülüğe zincir vuracak hassas noktasından. Kahverenginin koyu cazip tonu, ebediyen mühürlenecek. Zeytin gözler, tutsaklığın ihlalini benimseyecek. Ve sigara dumanı; parmaklıklar arkasında hapis kalmanın ilkini yaşayarak, saygınca selamlayacak kendi arafını. 1 Haziran - 2015

Yıkıma uğrayan her ruhun bir kurtarıcısı vardır. (Acının İzleri kitabının ikincisidir. Bu hikâyeye başlamak için ilk önce profilimdeki Acının İzleri adlı ilk kitabı bitirmelisiniz.)

HİKAYEYE BİR KERE GİRDİN Mİ UYANAMAZSIN ÇÜNKÜ BU BİR RÜYA DEĞİL!!! *** İnsanlar senin hakkında çok şey düşünebilir ama bu hikayede o insanlara cevabımız kocaman bir " SEN ÖYLE SAN!" olacak. Çünkü; HER GERÇEK YÜZÜN BİR MASKESİ VARDIR... Ve bu hikaye de zamanı geldiğinde herkesin gerçek yüzünü göreceğiz.. Maskelerden arındırılmış bir hayat... Bir mafya hikayesidir... Not: Bu hikayeyi okurken sebepsiz yere tebessüm edebilir hatta kahkaha atabilirsiniz, attığınız bu kahkahalardan karın ağrısı çekebilirsiniz yazar olarak hiç bir mesuliyet kabul etmiyorum. Son olarakta okurken küfür edebilirsiniz eğer küfür ederkende yakalanırsanız işittiğiniz azardan biz sorumlu değiliz... İyi Okumalar.... **Bölüm sayısı fazla olabilir ama bölümler fazla uzun değildir.** 7.6.5

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

ADANA 🌏

Ben 15 yaşımdan sonra hayatımın geri kalanını Çukur'da geçirdim. Çukur'da büyüdüm. Küçükken filmlerdeki o silah kullanan dövüş yapan kızlara çok özenirdim. Bir gün bende onlar gibi olacağım diye kendime söz verdim. Oldum da. Nasıl oldu bende farketmedim ama kendimi bir çatapatın içinde silahlarla ateş ederken buldum. Neden mi? Ailemi korumak için. Ailem mi? Çukur onlar benim ailem oldular. Hepsi beni kardeşi gibi gördü. Zamanla bende onlardan oldum. Mutlu muyum? Hem de çok Şükrediyorum buraya geldiğime. Ta ki çatapatlar yüzünden anne ve babamı kaybedene kadar. Hayır onlara kızmadım. Ama benim toparlanmam pek zor olmadı ya. Tek bir sığınağım vardı. Onun için güçlü durmam lazımdı. Onun bana ihtiyacı vardı. Dahası birbimize ihtiyacımız vardı. Önce anne ve babamın intikamını aldım. Sonra onun toparlanmasını sağladım. Ama onun da tek çaresi. Ailemden yani Çukur'dan ayrılmak olacaktı. O benim tek ailemdi. Mecburdum. Gittim hiç kolay olmadı toparlanmam. İçimden yaşadım acımı onun için güçlü durmam gerekti. Gücümün yettiği kadar güçlü durmaya çalıştım. Sende Zeynep'in hikayesini bilmek istersen okumalısın. Beğenmessen hiç okumaman daha iyi. Ama ben yine de bir bak derim :) hadi sana iyi okumalar. Bu arada kitabın içinde biraz küfür olabilir... Not: Kitap dizinin 2. Sezonun son bölümlerine doğru yazıma alınmıştır ona göre okuyunuz iyi okumalar

*** Alıntı *** "S-Simal..." derken kollarımın arasından yere kayarken bende onunla birlikte yere oturup onu kendime çektim. Yüzü acıyla buruşurken sırtındaki elimde hissettiğim ıslaklıkla elime bulaşan Simal'in kanına baktım şaşkınlıkla. "a-ağ-ağlama" diye fısıldadı bir elini yanağıma koyarak. O deyinceye kadar ağladığımın farkında bile değildim. "n-neden? neden önüme geçtin güzelim? neden?" dedim, sesimde hala şaşkınlık varken titriyordu. Hazal'ın önüme atladığı yıllar önceki o günü tekrar yaşıyordum sanki. Yine hedef bendim, yine hayatımdaki en özel şey benim için önüme atlamıştı ve yine benim kollarımdaydı... Nefes alışverişim hızlanırken "g-galiba bu sefer haklı çıktım" dedi. Aklıma sokakta duvara yazdığı yazı geldi. 'Her gününüzü hayatınızın Son günüymüş gibi yaşayın; Bir gün haklı çıkacaksınız.' Başımı hızla iki yana salladım. "hayır... hayır... olmaz. Bir daha olmaz. Bir daha dayanamam Simal. kollarımın arasından bir yıldızımın daha kaymasına dayanamam. Yapma bunu bana... lütfen." Dudaklarının kenarı hafifçe yukarı doğru kıvrılırken titreyen elini yanağıma koyup gözyaşımı sildi. "Ağlama... gülümsemeni istiyorum." "sensiz olmaz." dedim sesim titrerken. "s-seni... seviyorum adam." ------ NOT: ilk hikayem... lütfen ilk bölümlere göre değerlendirip vazgeçmeyin. hikayeme bir şans verin :))) iyi olduğuna inanıyorum.

#2 +18 şiddet içerir Karanlık hüküm sürer ruhunu kaybetmiş bedenlerde. Bakanlar onları güçlü sanırlar. Hasta bedenlerdir onlar. Ruhları kayıptır. Acı çekmeye alışmak kolay bir duygu mu sanılır? Acı ile yaşamak zevklimi geliyor sana? Yere düşünce kırılan kolun açısını bağırarak dindiremezsin. Bir trafik kazası geçirirsin ve annen baban oracıkta gözlerinin önünde ölü verir. Sen kırılan boynunun acısı ile onlara bakar ve kendi acını unutursun. Yedi yaşında bir çoçuksundur ama artık büyümüşsündür. Kayıp ruhlar acıların keyif verdiği bir hayatı ideme ettirmez. Acılar ile yaşamayı emreder sana. Başlayacağınız bu kitap bağımlılık yapabilir. Aşırı merek ve heyecana yol açabilir. Büyük ihtimal kitaba başladığınızda vaktiniz varsa bitirmeden elinizden bırakamayacaksınız. Yani uykusuzluğa yol açabilir. "İddialı konuşuyorsun yazar" diyenler, okumayı bitirdikten sonra "yeni bölüm gelsin bir an önce" de diyeceksiniz