"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

"Aşk sarmaşık demektir. " der İskender Pala ve sonra devam ettirir cümlesini "Bahçeye düşen sarmaşık tohumu nasıl bahçeyi sarıp sarmalar hatta dışarı taşarsa gönüle düşen aşk tohumu da bütün bedeni sarıp sarmalar... Sarmaşığın özelliği sarıldığı ağacı içten içe kurutması, bitirmesi, sonunu hızlandırmasıdır. Aşk da insanı sarınca onu içten içe kavurup yok eder. Dıştan görünen yalnızca aşktır ve aşkı da çevresini göremez olur... " Ve sen kirpiklerinin her bir zerresine aşık olduğum adam, şiirimin öznesi,celladım... Sarmaşık tohumları kalbine ok gibi düştüğü gün aşkımın miladıdır. Ve imkansızı bile bile sevmek aşığın yarasını kapatan sarmaşık yaprağıdır.

Nefesi kesildi. Kalp atışları hızlandı. En kötüsü ise; yine kasıklarında tatlı bir sızı dolandı. Bu adam farklıydı. Bu adamın zümrüt yeşillerinin siyaha çalacak kadar koyulaşması bile muazzamdı. Bu adam tehlikeliydi. Ama bu adam arzuydu. Bu adam kırmızıydı.