Siz benim uçsuzu bucaksız gecelerimin günaydınısınız. Siz benim soğuk havaya ve yerlerdeki karlara inat açan kardelenimsiniz. Siz benim Yeşillenmemiş tohumumun can suyusunuz. Siz benim karanlıkta yolumu aydınlatan mum ateşimsiniz. Siz beni korku, keder ve yalnızlıktan çekip çıkartansınız. Rengoku-san, siz bir nefes gibisiniz. Sırf sizi daha fazla ciğerlerimde tutabilmek için aldığım nefesi vermeye kıyamıyorum.🔥

- Senin bu yaptığın intihar resmen! - İstersem boğazımı keser, bu işi kökünden hallederim. İstersem de bu işi uzatırım, işkence çekerim. Bu benim bedenim... Bundan sanane?! - Senin sevgilinim ben. Ben sana yardım- - Bu mu senin yardımdan anlayışın? Arkamdan bıçaklamak mı? - Yalvarırım tedavi ol... Benim için~... - Bu hayatta insan, ne zaman ve kime aşık olacağının seçemiyor. Sen benim seçimim dışında gerçekleşen bir mucizesin. Sana rica ediyorum, tüm güzelliğinle ve sempatikliğinle orada kal.🍃

Terk edilmiş bir arazide, hurda arabalarla dolu bir yerdeyim. Etraf Karanlıktı ancak çevremdekileri çok iyi seçemesemde ne olup olmadığını görebiliyordum. Buradan bir an önce kurtulmak için koşup duruyorum. Ama ne yaparsam yapayım aynı yerde dönüp dolaşıyormuş gibi hissediyorum. Uzun süredir koştuğumu nefes alırken ciğerlerim yandığında ve patlayacakmış gibi hissettirdiğinde fark ediyorum. Birden ayaklarımın altındaki zemin yok oluyor. Derinliğini kestiremediğim bir uçuruma adım atmıştım. Düşerken kıyafetlerim kan ile kaplandı ve karnımda müthiş bir acı hissettim. Suya düştüğümde düşmenin etkisiyle bir süre suyun derinliklerine sürüklendim. Su vücudumun çeşitli yerlerinde morluklar sebep olacak kadar soğuktu. Çırpındım ve suyun yüzeyine çıkmayı başardım. Görüş alanımda sadece karanlık vardı. Suyun yüzeyinde çırpınış seslerim yankılanıyordu. Derken bir kuvvet beni sırtımdan tutup suyun derinliklerine çekmeye başladı. Sanki dünyanın yükü benim omuzlarımdaymış gibi hissetmem yetmiyormuş gibi Karnımdaki acı da çoğaldı. Çırpınıyordum ama yüzeye çıkmama sırtımdaki kuvvet ya da ağırlık, artık her ne ise bana engel oluyordu. Canım o kadar çok yanıyordu ki gözlerimi sıkıca yumdum ve dişlerimi sıktım. Acı içinde inledim ancak suyun içindeyken benim acı dolu seslerimi kim duyabilir? Suyun dibine sürüklenirken kim beni görebilir? Artık çırpınışlarımın bir şey değiştiremeyeceğini anladığımda hareket etmeyi bıraktım. Gözlerim kararıyor ve ciğerlerim yorulmaya başlıyor. Daha fazla nefesimi tutamadığım için son nefesimi ağzımdan baloncuklarla çıkmasını izledim. Artık kendimden ümidi kesmiştim. ... Keşke son bir kez onu sevdiğimi söyleyebilseydim. Keşke son bir kez onu öpebilseydim. Keşke son bir kez ona sarılabilseydim.💚

Bazen kendime soruyorum. Çok mu çocukça davranıyorum? Ama elimde değil... Senin yanındayken şımarık bir erkek çocuğu gibi davranmak istiyorum. Ama bir yandan karanlık bir şey beni kendine çekiyor. Öyle olunca hiçbir şeyi gözüm görmüyor. Arkadaşlarımı, kardeşlerimi... seni. Yinede mutlu düşüncelere vermeye çalışıyorum kendimi. Mutlu düşünceler sanki birer cam kavanozun içinde, Beynimin bir köşesinde rafa kaldırılmış bir biçimde duruyor. Yaşanan her kötü an o mutlu düşünceyi rafından alıp yere sert bir şekilde fırlatıyor. Mutlu düşünceler yerde, paramparça. Kırılanların yerine yenisini koymaya çalıştıkça daha fazlası ayaklarımın altındaki beton zemine düşüp kırılıyor. Eninde sonunda, bir gün hepsi bitecek. Mutlu düşünceler kaybolup yerini karanlık alacak. Merak ediyorum... Hepsi kırıldığında yüreğim yinede seni görebilir mi? Şimdiden kafamın içinde duyabildiğim tek bir ses var. Yankı, yankı, yankı...❤️

Mükemmel olmayan her şeyi düzeltebileceğini düşündüğün bir dünya yaratmışsın kendine... Seninkisi sevmek değil, ihtiyaç duymak. Varoluşunu, küle dönmüş bir hayatı iyleştirmeye adamak seni mutlu ediyor. Şimdi yeni bir hayır işine ihtiyacın var. Bunun için de en uygun adayın ben olduğuma karar verdin. Kendinle beni hiç kıyasladın mı? Senden yaşça büyüğüm, Yakışıklı değilim, Çekici değilim, İyi biri bile değilim, Fakat ben tam olarak senin istediğin şeyim... Kırık, yıkı dökük bir adam. Beni sevdiğini düşünmene neden olan his, bendeki enkazı düzeltebileceğine inanman. Beni sevdiğin falan yok senin.🤍

Tıpkı bir kelebek gibiydin. Güzel, narin ama bir o kadar tedirgin. Sanki ufacık bir hareketimle benden uçup gidecekmişsin, sanki aramızda olan o mesafeyi daha da açacakmışsın gibi hissediyorum. Halbuki ben zararsız bir çiçeğim. Benim nektarım sanki zehirliymiş gibi her geçen gün uzaklaşıyorsun benden. Sen, benim zehirsiz olduğumu anladığında, ben çoktan solup gitmekten korkuyorum. 🦋