Ostatnimi wspomnieniami Harumi były przerażone zielone oczy blondyna obserwującego jak wali jej się grunt pod nogami... dosłownie. Pamiętała swoje przerażenie i bezradność, gdy wraz z wieżowcem spadała w dół. Pamiętała przeszywający ból gdy kawałki betonu przygniotły jej nogi, ręce, klatkę piersiową... Jak jedna z przewracających się ścian rozgniotła jej czaszkę... A następnie ciemność. Czy tak wygląda śmierć? Cisza? O ironio... Pustka? Pustka w której czuć pod dłońmi piasek i wiatr? Tak! Podmuch powietrza - delikatny, choć lekko duszny. ,,Wstawaj księżniczko, nie ma czasu na sen" Ten głos... Męski głos który wyrwał ją z objęć ciemności. Harumi gwałtownie otworzyła oczy, jednak na to co zobaczyła nie była przygotowana. •••••••••••••••••••••• Czytając dobrze by było, aby być zapoznanym z sezonami 5, 8 i 9. Co prawda książka nie jest jakoś skupiona na fabułach z tych sezonów, ponieważ skupiam się na motywie ''pośmiertności''. Mimo to ostrzegam, że mogę zahaczać o różne wątki z tamtych sezonów w luźnych wspominkach. 🇬🇧: How to survive in the afterlife?

Cała drużyna chodzi do szkoły. -Co za tym idzie? - 𝘗𝘳𝘰𝘣𝘭𝘦𝘮𝘺. Dużo 𝘱𝘳𝘰𝘣𝘭𝘦𝘮ó𝘸 _______________ " W końcu, już 𝘯𝘪𝘦 𝘮𝘢 zła, 𝘱𝘳𝘢𝘸𝘥𝘢? " " 𝘡ł𝘰 𝘪𝘴𝘵𝘯𝘪𝘦𝘫𝘦 𝘵𝘺𝘭𝘬𝘰 𝘥𝘭𝘢𝘵𝘦𝘨𝘰 ż𝘦 𝘪𝘴𝘵𝘯𝘪𝘦𝘫𝘦 𝘥𝘰𝘣𝘳𝘰, 𝘢 𝘰𝘯𝘰 𝘪𝘴𝘵𝘯𝘪𝘦𝘫𝘦 𝘱𝘰𝘱𝘳𝘻𝘦𝘻 𝘪𝘴𝘵𝘯𝘪𝘦𝘯𝘪𝘦 𝘥𝘳𝘶𝘨𝘪𝘦𝘨𝘰 " _____________ Po ,, Marszu Oni" Ninja mają czas dla siebie, który dzielą z nauką, w końcu musieli się uczyć. Zaczynają powoli żyć jak normalni ludzie w ich wieku, którzy nie walczyli z wężami, duchami, dżinami, czy demonami. " W Ninjago zapanował pokój " - 𝘮𝘺ś𝘭𝘦𝘭𝘪 " Nic nas więcej nie zaskoczy" - 𝘮𝘺ś𝘭𝘦𝘭𝘪 " W końcu, nie ma już zła" - 𝘮𝘺ś𝘭𝘦𝘭𝘪 ... 𝘖 𝘪𝘳𝘰𝘯𝘪𝘰, 𝘫𝘢𝘬 𝘰𝘯𝘪 𝘣𝘢𝘳𝘥𝘻𝘰 𝘴𝘪ę 𝘮𝘺𝘭𝘪𝘭𝘪. P. S. Kiedyś ten fanfik będzie miał zarąbistą okładke