Vâye: Nasip, kısmet. ••••• Ben Defne. 25 yaşında bir Psikoloji mezunuyum. Liseden sonra 1 sene üniversiteye hazırlandığım ve üniversitede de 1 sene alttan derslerimi veremediğim için bu yaşımda KPSS'ye hazırlanıyordum. Babam Ankaralı olduğu için ve babamın işlerinden dolayı Ankara'da oturuyorduk ama ben hem sınava daha iyi hazırlanacağımı düşündüğümden hem de biraz dinlenmek istediğimden dolayı anneannemin yanına Ordu'ya, küçük köyümüze gelmiştim. Dedem vefat ettiğinden beri kuzenim Ayça anneannemle birlikte burada yaşıyordu. Ayça liseden sonra üniversiteye gitmemişti ve evde nakış yapıp internet üzerinden satıyordu, oldukça tanınıyordu. Köyümüzde uzun süredir tek yaşayan yaşlı bir teyze vardı. Emine Teyze çocuklarından hiç hayır görememişti ve öldükten sonra evinin askeriyeye bağışlanması için bir vasiyet bırakmıştı. Emine Teyze birkaç ay önce vefat etmişti ve ev de askeriyeye bağışlanmıştı. Emine Teyze'nin vefatından bir süre sonra o eski ev restore edilmişti. Bugün de askeri bir manga köye, eğitime geliyordu. Muhtarın söylediğine göre bu manga teğmenlerden ve onları eğitecek bir üsteğmenden oluşuyordu. ••••• Final: 27.10.2020 🌸

Bu hikaye diğerlerinden farklı çünkü bizim olayımız farklı Bu hikayeleri kızlar birbirinden piskopat Erkekler birbirinden öküz Bu hikaye bizim hikayemiz...

Bir ikiz kızların erkekler lisesine düşmesiyle başlıyor herşey... Iyi Okumalar :)

❕Kitap düzenlenmeye alınacaktır.❕ İlk kitabı okumanız şiddetle tavsiye edilir! Saklı Krallık'ın kaderi artık Mia ve arkadaşlarının omuzlarındaydı. Ya kurtaracaklar ya da yıkacaklardı. İyiler ve kötüler... bunlar her zaman vardı. Hep iyiler ve kötüler olmuştu,olacaktı. Büyük planlar,nefret ve kinin kol gezdiği Saklı Krallık topraklarına güneş yeniden doğacak mıydı? Yoksa güneş Saklı Krallık için sadece bir hayalden mi ibaret olacaktı. Bilmediği bir dünyaya bir kapı vasıtasıyla gelen Mia'nın sorumluluğu artmıştı. Sona giden o yolda arkadaşlarıyla emin adımlarla yürüyüp başlarına gelecek tüm zorlukları aşabilip Saklı Krallık semalarındaki o kara bulutları dağıtabilecekler mi? Eğer bunu öğrenmek istiyorsan hadi sende Mia ve arkadaşlarının dünyasına gel. Sende onlarla bu yolda yan yana yürü. "Savaş kimsenin umrunda değil Mia anla artık! Asıl umurlarında olan şey kan,gözyaşı,intikam." Attığı histerik kahkahadan sonra emin olmuştum. O... o iyi değildi. "Sen... bunu yapma. Bu sadece daha fazla yıkım getirir. Hadi tut elimi ve birlikte kalkalım. " Önce elime sonra ise gözlerime baktı. "İmkanı yok Mia. Ben yolumu seçtim. Ben el tutup kaldırmaya değil,itip yıkıma sebeb olmaya geldim." Gözlerindeki öfke ve nefret karşında baktım sadece. Öylece... sessizce onun çekip gitmesini izledim. "Ama izin vermeyeceğim! Bunu yapmana izin vermeyeceğim!" Tüm gücümle ona bağırırken o sadece arkasına dönüp bana baktı ve alayla gülümseyip kayboldu. İşte şimdi başlıyorduk...