Şu an tam olarak neredesiniz? Yirmi numaralı otobüsün üçüncü koltuğunda mı? Evde, okulda ya da iş yerindesiniz. Kısa bir mola verdiniz ve pencere kenarında bir fincan kahve içiyorsunuz. Belki de bir arkadaşınızla buluşmak için yola çıktınız. Ne kadar da sıradan bir gün, değil mi? Her şey son derece normal! Hiç düşündünüz mü ya her şey bir anda altüst olursa? Örneğin buluşmak üzere yola çıktığınız arkadaşınızın sizinle ilgili gizli bir planı varsa! Ya da bindiğiniz o otobüsün en arka koltuğunda, sizi hayatınızın dönüm noktasına götürecek olan kişi oturuyorsa! Siz her şey akışında gidiyor zannederken ya kaderiniz üstünüze yağacak buz kırağı için en uygun şartları hazırlıyorsa... Bütün bunlar bir yana, peki ya hayatınızın altı, üstünden çok daha güzelse! Baran Demiroğlu: Sıradan bir gün yaşadığını zannederken kendini cayır cayır yanan bir evin önünde buldu. Alevlerin arasında canının parçaları vardı ama o hiçbir şey hatırlamıyordu. Üstelik önünde de bir benzin bidonu vardı. Hayatı bir anda altüst oldu... Bahar Saygın: İstanbul'un en başarılı adli psikiyatrının kliniğinde staja başladığında her şey son derece normaldi. Ama bir gün kliniğe ailesini diri diri yakmakla suçlanan bir hasta getirildi. Hayatı bir anda altüst oldu... & "Ruhuna ben bulaştım. Artık kurtulamazsın..." Yayınlanma tarihi 10 Nisan 2019

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

"Parmak uçlarına kadar yıpratılmış bir kadınım ben. Hani, kadınlığa yeni adım atanlardanım.. Ve yeni öğrenenlerden, aslında doğar doğmaz 'kadın' olduğunu bir kız çocuğunun bu ülkede. Saçlarıma papatlayalar konduracak bir adamı asla bulamayacaklardanım. Aşka inanmayanlardan ve hissedemeyenlerden kalbini, ' bunca şeyden sonra' diyerek. Hiç bir adama inanmamam gerektiğini çok önceden öğrenmiş, kuralsız bir kadınım. Kullanılmaktan yorulmuş bedenimi öne sürerek Savaşanlardan ruhuna sızmaya çalışan adamlarla. Bu yüzden seviştim tüm o adamlarla. Ve öldürdüm, ölmesi gereken herkesi acımadan. Oysa güzel bir çocuktum.. Bez bebeğim çamura düştüğünde, Gözyaşlarımla babama gidecek kadar masumdum! Sonra kadınlığımı verdiler bana, Kadın olmak nedir bilmeden. Kadın oldum ve katil aynı yaşta... Nefret ettim! Tüm bu iğrenç dünyadan ve içime girmeye çalışan adi varlıklardan. Kimdim ben bu dünyada.. Sevilmeye layık olmayan, çırpınsa da kurtulamayan bir et parçası!" Gözlerinden akan iki damla yaşı sildi Kadın önce, derin bir nefes daha çekti titreyen ellerinin arasında ezilmiş sigarasından.Başını arkasındaki sedire yaslayıp dumanı yavaşça tavana doğru üfledi. Oysa daha 18'indeydi, nereden öğrenmişti sigarayı böyle ezmeyi parmak uçlarında? Bir kez daha kalemi aldı ince ve titrek parmaklarının arasına. Ve ekledi satırlarının en sonuna, "Topuklu ayakkabılarımın iç gıcıklayan sesi. Belirginleşen yüz çizgileri. Ya da yokluk emzirdiğim göğüslerime aldırmayıp, Defalarca buruşturup attım kadınlığımı. Ben sadece sevişirken kadın oluyorum. Pardon bayım; siz sevişmeden de adam olabilmek ister miydiniz?" -Tüm Hakları Saklıdır-