16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Hayal ve Selim tek kişilik ücret ödedikleri teleferikte mahsur kaldıklarında planları alt üst olur. Kurtarma ekiplerinin tüm müdahalelerine rağmen uzun süre aşağı inemeyen ikili için yapılacak pek fazla bir şey yoktur. Yalnız işler ikisinin de umduğu gibi gitmez ve ballı lahmacun tadında eğlencenin kapıları açılmış olur. ❄️

Kanı bitene kadar içti dudaklarımı. Kanım bitene kadar içtim dudaklarını. Omuzlarından göğsüne doğru inen avuç içlerim tenindeki yaraların kabarıklıklarına çarpıyor, parmak uçlarımdan bir zehir gibi akarak zihnimin içine sızıp canımı yakıyordu. Güney dudaklarımızı ayırdığı an belimdeki elini gevşetti fakat beni bırakmadı. Aralık ağzından sızan nefesi tenime çarmaya başlamıştı. "Eğer bir gün beni buna pişman edersen..." derken gözlerindeki vahşet ağır bir şekilde önüme serildi. Oralar şimdi hep yangın yeriydi. "Önce dudaklarımızı, sonra kalplerimizi söküp atarım." Bu bana söylediği bir sözden ziyade kendine ettiği apaçık bir yemindi. "Bizden geriye ne bir iz, ne de mühürler kalır..."

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Bedenimdeki tatlı sızının sahibi olan adamın gözleri, alev aldı. Ben de alev almıştım. Artık durmamız imkansızdı...

Sessizlik esir almıştı koca bir şehri. Her taraf karanlığa bürünürken, sessizlik hâkimiyetini daha çok artırıyordu. Her canlı korku dolu bir şekilde köşeye sinmiş, ne olacağını bekliyordu. Kuşlar uçma özgürlüklerini, kedi köpekler dolaşma özgürlüklerini kaybetmişti. Ama en kötü şey insanoğlunun başına gelmişti. Çünkü onlar düşünme özgürlüklerini kaybetmişti. İnsanı diğer canlılardan ayıran tek özelliklerini kaybetmişlerdi. Korku beyinlerini ele geçirerek düşünmelerine izin vermiyordu. Bir çift kırmızı göz onları hipnotize ederken çığlığı ile kulaklarını esir alıyordu. Ne duyuyorlar ne de görüyorlar... Onlara yol gösteren en büyük iki duyu organını ele geçirmişti yaratık. Fakat bazıları vardı ki, onları ne hipnotize edebildi ne de sağır... Yaratık hükmünü sürdüremediklerinin üstüne karabasan gibi çökecekti. Hem de her fırsatta... Onların kulaklarına ölümü fısıldayıp, kulaklarını ölüm çığlıkları ile dolduracaktı. Zekâlarını ve savunmalarını alt üst yapıp onları öldürecekti. Çünkü onu hapsedenlerden intikamını en iyi bu şekilde alırdı. Hatalarla dolu bir hayat süren insanoğlu artık hata yapmamalıydı. Çünkü onların tek kurtuluşu buydu... 🌪️ ~ blgtr ~03.10.17 {ilk yayımlama} ~13.07.20 {ikinci yayımlama}

Girl*Girl Homofikler için tehlikeli alan. "Hey, o benim oyuncağım." "Ama ben oynuyorum." "Ama o benim, seni anneme söyleyeceğim." Küçük kız koşarak uzaklaştı, oyuncakla oynayan küçük kız ise orada kaldı. Parktaki kum havuzunda. Paylaşamadıkları oyuncak ise sadece bir kum kovasıydı... #KalbiDengem

Geçmişe sıkışıp kalan herkes bir parça ölüdür sevgilim. Ve bir kadının yüzünün yağmurlarla ıslanmasına neden olan adamsa birgün geçmiş olmaya mahkumdur. ♠️ Yalan bir aşkta kavrulan bir kadın... Kendi yalanına kurban gitmiş bir adam... Yaşanan acı kayıplar... Gram gram eksilen ruhlar, kaybedilen inançlar, yok olan gözyaşları... Bir kadının önce yok oluşuna tanık olacaksınız bu hikayede sonra tekrardan dirilişine. ♠️ "Bırak hakikat incitsin yüreğini bir yalan avutacağına." ♠️ " Seni bir gün her şey yoluna girmiş olduğunda bile affetmeyeceğim." ♠️ "Ben kalbi kırık bir kadın nasıl sevilir bilmiyorum. Başından ayak ucuna kadar can kırıklarıyla bezenmiş bir kadın nasıl sevilir..? Bilmiyorum." Elimi tutup göğsünün sol kısmına götürdü. Kalp atışları avuç içimi doldururken gecenin karanlığına doğru fısıldadı. "Ama kalbimde bir vaveyladır kopuyor. Sev, diyor bir ses. Sana baktığında gözleri dolu dolu olan bu kadını çok sev." 🌙 Yayınlanma tarihi: 24 Mart 2019 Bitiş tarihi: 17 Ocak 2021

Hayatı sırandandı. Ta ki yan eve birileri taşınana kadar...

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''