Biz seninle ne yokuşlar çıktık. Zirveye bu kadar yaklaşmışken, o kadar zorluğa beraber göğüs gelmişken dayan dedi yüreğim dayan... dayan... Hayatı affetmeye çalışıyorum. Yaşadıklarımın ağırlığı altında ezilmişken nasıl ayağa kalkılır, yaşanmamış sayılır... Çıkış arıyorum. Öyle büyük bir yorgunluk hemencecik yok sayılmıyor. Her akşam bu kırgınlıkla yatıp, aynı boşlukla uyanmak bende istemiyorum. Öyle geçecek gibi değil. Beni anla...

Çok şey istemedim ben. Sadece sevmek... Pahalı hediyelerin olmadığı, maskesiz, yalın yüzlerin ışığında aydınlanmak, yapmacık tavırların çok uzağında özlediğim kendim olabilmek. Bahar yağmurlarında ıslanmak, yarımken tamamlanabilmek istedim. En derinlerimde saklanırken sabırla keşfedilmek ...