Sen yağmura binlerce şiir yazdın. Ama yağmur, yağmur olduğunun bile farkında değil. Gerçeği bu. Bu şekilde oluştu. Sen öyle olma. Senin gerçeğin, hayatın boyunca bir dram filmiydi. Bir dramın bir dramla çarpışmasıydı. Parçaların sana saplanmasıydı. Cam kırıkları. Sen öyle kırılma. Birini sevdin. Ve o gitti. Sana göre acı, bu. Sen öyle acıma. Bak, gökyüzünü terk etti güneş. Sen öyle yapma.

Minik kelebek, ne kadar da güzel kanatların var! Onlara bakmaya doyamıyorum. Parıltılı, renkli kelebek kanatların. Beyaz elbisen ve minik ayaklarına tam oturan beyaz babetlerin seni hem tatlı hem çekici gösteriyor. Pembenin en güzel tonu olan mis kokulu saçlarını yanımdan geçtiğinde koklamadan duramıyorum. Mavi büyük gözlerin bana bakınca içimde kelebekler uçuşuyor. Ah, ve o dolgun, renkli küçük dudakların... Acaba nasıldır dudaklarının tadı? Çilek? Kiraz? Belki de şeftali gibidir, ha? Tadını merak ettiğimden bazen uyuyamıyorum. Sana zarar verme düşüncesi ile uyuyamıyorum, Tasi. Sen bana çok yardım ediyorsun ve rahat uyumamı sağlıyorsun. Kâbuslarımdan arındırıyorsun beni. Hep bunların benim suçum olmadığını söylüyorsun. İstemeden yaptığımı, sadece bir kurban olduğumu... Her ne kadar haklı olsan da güzel kadın, onların hepsini kendi ellerim ile yaptım. Bilmiyorsun ama bu buz tutmuş kalbim seni çok seviyor, minik kelebek. Kalbimin buzlarını eriten sana olan aşkım oluyor. Sana çok aşığım. Yanımda olduğun her dakika için teşekkür ederim. Beni böyle kabul ettiğin için... ••• James Bunchanan -Bucky- Barnes Fanfiction.