ფრენა რომ შემეძლოს შენთან მოვფრინდებოდი, უკან დავბრუნდებოდი სადაც ერთად ვიყავით. სადაც არ არსებობდა ეჭვი და სიბოროტე... შენ ხომ ერთადერთი ხარ, ვისაც მივეცი საშუალება ჩემთან სიახლოვის, ვინც შევიყვარე...

'-თუ გაზაფხული მოვა, ჩვენ ერთმანეთს დავუბრუნდებით..! -და თუ არ მოვა?'

-ქეთათო კარგად ხარ? -არა, არ ვარ კარგად, თითქოს ყველაფერი დაიმსხვრა რაც გამაჩნდა, არაფერი დამრჩა გესმის? -ამ დროს ძლიერი უნდა იყო. -მერწმუნე შეუძლებელია, ის დავკარგე რასაც ყველაზე მეტად ვეყრდნობოდი. -და აწი როგორ იქნება ყველაფერი? როგორ უნდა იცხოვრო? -ცხოვრება აქამდე იყო, აწი უბრალოდ ვიარსებებ.

-ეს ვინ არის? -ბატონო თქვენ ხომ მისი მოტაცება დაგვავალეთ.. -შე რეგვენო მე სულ სხვა გოგოზე გითხარით ეს საერთოდ ვინ არის? -მოიცა ანუ.. -ანუ ის რომ შეგაძვრენ იქიდან საიდანაც 25 წლის წინ გამოძვერი! წამოდგა და ოთახიდან ხმაურიანად გავიდა. შეიცავს ცენზურას და 🔞 სცენებს ხო და თუ მაგარი ღადაობა ფიკის წაკითხვა გინდა მოგესალმები მონის სამყაროში😄😂😳

"მინდა ისევ შენთან ვიყო, ისევ შენი ღიმილი მკლავს, უშენობა არ მასვენებს ვიცი უნდა ვუშველო თავსს..."

ნიცა მხიარული და საყვარელი გოგონაა, რომლის ცხოვრებაც ახალ სკოლაში გადასვლის და ბავშვების გაცნობის შემდეგ საკმაოდ შეიცვლება. ეს მოთხრობა არის ყველაფერზე: მეგობრობაზე, სიყვარულზე, ოჯახზე, რომლის წაკითხვის დროსაც არ მოიწყენთ❤️

ამ მოთხრობის მთავარი გმირია მარიამი, რომლის სიყვარულის ისტორიასაც მოგითხრობთ მე,და არაა მარტო მისას. ( დეტალებს საიდუმლოდ დავტოვებ).

🔞❌ 🧁𝐓𝐡𝐞 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐧𝐢𝐧𝐠 🧁16 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 2019 🧁𝐓𝐡𝐞 𝐄𝐧𝐝 🧁-2 𝗷𝗮𝗻𝘂𝗮𝗿𝘆 2020

მინდა ჩაგეხუტო. ჩაგეხუტო ისე როგორც არავინ არასდროს ჩაგხუტებია. ხელი მოგხვიო და აღარასოდეს გაგიშვა. მინდა ჩემი ბედნიერი ადგილი იყოს შენს მკლავებში ყოფნა, მინდა ტკივილისგან გადაფლეთილი გამოვიქცე შენთან. გულში ჩამიკრა , შენი გულისცემით დაამშვიდო ჩემი ტკივილით აღსავსე სულგული. მომეფერო და მაგრძნობინო რომ ჯერ კიდევ ვსუნთქავ, რომ ჯერ კიდევ ადამიანი ვარ. მინდა ღმერთმა გამწიროს ამისთვის, მიმიყვანოს ბედნიერებასთან რომელიც შენი სახელით იწოდება ჰარი.

მისტერ მალიკ? -დიახ-მშვიდად და წყნარად ვუპასუხე,სანამ პასუხს მივიღებდი შარვალი ამოვიცვი. -მისტერ მალიკ მე 'მიღების'სააგენტოდან გიკავშირდებით. -დიახ დიახ.ჩამოვიდა?ასე მალე? -ვცადოთ?-მის ასეთ ნათქვამზე საბნიდან ამოვყვინთე,ჰარის სახეზე ეშმაკური ღიმილი დასთამაშებდა,იმის მიუხედავად რომ ვერ მივხვდი რა იმალებოდა ამ ღიმილის უკან ჰარის მაინც დავთანხმდი. -ჰარი!-ყვირილი მოვრთრე იმ იმედით რომ სახლში იქნებოდა.-ჰარი!-კიდევ ერთხელ მაგრამ ხმა არავინ გამცა. გავხედე,სახეზე მკრთალი არაბედნიერი ღიმილი მოეფინა. -ჩაიცვი და საავანდმყოფში მივდივართ-მშვიდად,წყნარად მითხრა ზეინმა და ბიჭები გაიყვანა.. მოთხრობა ჩემი არ არის!