Alışılmadık bir hikaye çok zıt iki kişi biri saf,masum diğeri acımasız ve suçlu ama tek ortak noktaları ikisi de sevgisiz büyüdü ikiside mutsuz.

Bu yedi genç, her şey düzgün ilerlerken her zamanki gibi buluşurlar. Bir anda ağır bir karantina süreci başlar ve aynı evde kalmak zorunda kalırlar. Bu karantina sürecinde uymaları gereken bazı ciddi kurallar vardır. İçlerinden Çisem, bu kurallardan birine uymayarak dışarı çıkar. Fakat geri geldiğinde, o eski Çisem değildir. Kurallardan bir başkasıda sosyal medyaya, elektronik aletlere bakmamaktır. Bu kuralı küçümseyip her çiğnediklerinde dünyada yaşanmış başka felaketlere ışınlanıp, o felaketlerdeki sokağa çıkma yasağını yaşarlar. Fakat bunların hepsini, baştaki karantinayıda yaşayanlar sadece bu dostlardır. Normal hayatta kayıplardır ve aranıyorlardır. Bu döngüye nasıl girdikleri, neden girdikleri ise bir gizemdir.

''Şeytanın bileklerinde saklıdır belki de insanlığın rehberi zira böylesine bir insanlık yalnızca ondan öğrenilmiş kadar kötü olabilirdi.'' Her şeye rağmen yaşamaya devam etti çünkü yaşaması gerekti. İdealleri uğruna, hiçe sayılmış ruhu uğruna ve yıkık dökük bir harabeyi andıran kalbi uğruna. Ellerinden alıp ellere verdikleri hayatını tırnaklarının uçlarıyla kazanmak pahasına yaşamak zorundaydı. Ve yaşadı. Çok acıdı, çok acıttı belki ama bir gün o acı bir başkasına karıştı. İşte bu sefer ikisi birden yanmaya başladı. Farklı notalarda tek bir ritim oldu, çünkü artık kalpleri aynı şarkıyı söylüyordu. Bu onlara aitti ve onlar susana kadar bu şarkı hiç bitmeyecekti.

Ne zaman gözüme ,güzel görünmeye başlamıştı ? Oysa ilk taşındıklarında çok ön yargılıydım, diğerlerinden farklı olmayacağına emindim. Kahvem soğudu an başlamıştı her şey ,ilgimi o an çekmişti ama kendime bile bunu itiraf edememiştim. Sonra baktım ki şarkılara eşlik ediyorum, cama "günaydın" yazıları asılıyor, kağıttan uçaklar içine uzun yazılar ve devamında hediyeleşmeler başladı . Biliyorum ismini bilmediğiniz birine böylesine bağlanmak kulağa tuhaf geliyor ama bende ters tepki yaptı buna hep beraber şahit olduk. Farklı hem 'de çok farklı hissettirmişti camdan gördüğüm yabancı.

"Yapamazsın... Bu kadar kötü biri olamasın." Yüzüme yakın olan yüzü, her zamanki sert ifadesinden kurtulup, yerini çarpık bir gülümseme almıştı. Sağ elini kaldırıp, yüzüme gelen saçımı yavaş hareketler ile kulağımın arkasına sıkıştırdı. "Yapabileceğimi biliyorsun güzelim," Diyip. Gözlerim ile temasını kesmeden devam etti. "Hayatının içine ede de bilirim, Peri Masalına çevrede bilirim. " Damarlarımdan akan kan; korkudan mi yoksa heyecandan mi bu kadar hızlı akıyordu? "Sence hangisini yapmalıyım? " Yutkunup, çekik gözlerinin içindeki koyu kaferenği gözlerinin en derinine bakıp, "Neden sadece sevmiyorsun? "

°Yeni bir başlangıç hikayesi°