mujdeaklanoglu
- Reads 800
- Votes 102
- Parts 11
Sahipsizin kaderi olmaz, mezarı olur, yatağı olur, hizmetini gördüğü çatısı olur ama ne evi ne de anlayanı olmazmış. Ben daha çocukken elimden aldılar oyunumu. 14 yaşında gelin oldum, ellerime kına değil çaresizlik yakıldı. Kocam dedem yaşındaydı, ona eş değil, hizmetçi oldum.
Şimdi o da yok. Toprağa karıştı. İnsan der ki; 'bitti, özgürsün.' Ama değil. Ben ölmesin diye çok dua ettim, gölgesi yetiyordu, o gitti ya şimdi bana nefes bile çok görülüyor. Çocuklarım var, onların gözünde anne olmak isterken, herkes beni yeniden bir adamın koynuna sürüklemek istiyor.
Ben ne zaman kendi hayatımı yaşayacağım? Ben ne zaman birinin karısı değil de sadece ben olacağım? Çaresizim, çünkü sustukça üzerime çöküyorlar. Bağırsam ayıp derler, kaçsam günah derler, susarsam ölürüm.
Bir gün, bir gün sadece adımı söylemek istiyorum: Benim adım kadın. Benim adım anne. Benim adım özgürlük. Ama bugün yine onlar karar veriyor, benim adım köle ve ben yine susuyorum."