ကျွန်တော်အမျှော်လင့်ဆုံးအရာနဲ့ ဖြစ်ချင်တဲ့ဆန္ဒကတော့ ဦးကျွန်တော်ကို ဆက်မမုန်းပဲနဲ့ ပြန်ချစ်ပေးဖို့ပါပဲ

"ရှင်သန်ခြင်းနဲ့သေဆုံးခြင်းကြား အလွှာပါးပါးလေးကိုဖြတ်ကျော်ခါနီးမှာမှ ငါမောင့်ကိုစွန့်လွှတ်တတ်ဖို့ သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်၊ လူတွေက သံသရာမှာ ရေစက်ရယ်၊ဝဋ်ကြွေး​ရယ်ကြောင့်ဆုံဆည်းတတ်ကြတယ်တဲ့၊ မောင်နဲ့ငါကတော့ ဝဋ်ကြွေးသီးသန့်​ကြောင့်ဆုံခဲ့ကြတယ်ထင်ပါရဲ့" [Zawgyi] "ရွင္သန္ျခင္းနဲ႕ေသဆုံးျခင္းၾကား အလႊာပါးပါးေလးကိုျဖတ္ေက်ာ္ခါနီးမွာမွ ငါေမာင့္ကိုစြန့္လႊတ္တတ္ဖို႔ သင္ယူနိုင္ခဲ့တယ္၊ လူေတြက သံသရာမွာ ေရစက္ရယ္၊ဝဋ္ေႂကြး​ရယ္ေၾကာင့္ဆုံဆည္းတတ္ၾကတယ္တဲ့၊ ေမာင္နဲ႕ငါကေတာ့ ဝဋ္ေႂကြးသီးသန့္​ေၾကာင့္ဆုံခဲ့ၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕"

အကယ်၍များ တစ်ရက်ရက်ကြီးမှာ အတိတ်ကို သတိရလာခဲ့ရင်တောင် ကိုကို့ကိုတော့ မေ့မသွားချင်ခဲ့တဲ့ ဒီကောင်လေးရင်ထဲက အချစ်တွေကိုရော ကိုကိုခံစားမိပါ့မလာ ဟု ကျွန်တော်တွေးနေမိလေသည်။ ......... "ကျွန်တော်လေ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် လည်း ဘယ်သူမှန်း မသိတော့လို့၊အိမ်ကို လည်း ဘယ်လို ပြန်ရမလဲ မသိတော့ဘူး။အိမ်က ဘယ်မှာမှန်းလည်း မမှတ်မိတော့ဘူး ဗျ အီး ဟီးဟီး" .................. "ယူရီ လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့ကွာ ဘယ့်နှယ့်လဲ ယူရီ ဆိုတဲ့ နာမည်လေး သဘောကျရဲ့လား။ မင်းနဲ့တော့ လိုက်ဖက်ပါတယ် ။လူရော၊နာမည်ရော ချစ်စရာ လေးပဲဟာ" "ဟုတ်ကဲ့ ယူရီတဲ့လား ကောင်းပါတယ် ကျွန်တော်ကြိုက်တယ်" .................... ကျွန်တော် အတိတ်ကို ပြန်ပြီးသတိရစရာ မလိုပါဘူး ။ကိုကိုရယ်၊သားသားရယ်နှင့် ဘဝကြီးက ပြည့်စုံနေပါပြီ။ ................... ဖျတ်ကနဲ ကိုကို့လက်ဖဝါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။နွေးကနဲ ဖြစ်သွားရသည်ကို ခံစာ

နှုတ်တစ်ရာစာတစ်လုံး လွမ်းရက်ရှည်တစ်ဘဝလုံး 💌🖋

(Myanmar Boy Love Fiction-OC) ရေကြည်အေး ရွာလေးကို သိပ်ချစ်တဲ့ မြသားမောင် ဆိုတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက် နဲ့ မြသားမောင်လေးကို သိပ်ချစ်တဲ့ လေးညိုဆိုတဲ့ ကောင်လေးအကြောင်း...ရွာသားလေးတွေကလည်း ချစ်တတ်ပါကြောင်း

ဆရာသက်ခိုင်ရဲ့ မြေလတ်အညာဒေသက မေတ္တာစာမျက်နှာတွေအကြောင်း... #BL #Boyloves #villages #owncharacters #oc #Myanmar #Magway

စိတ်ကူးယဥ်အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်သာဖြစ်ပါသည်။

ဦးနေလင်းထွဋ်×စိုင်းစက်ဉာဏ်ခ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကွာပြီး ဦးနဲ့ချာတိတ် ဇာတ်လမ်းလေးပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုဘဲ ဦးစားပေးမှာမို့ ခပ်ငြိမ့်ငြိမ့်လေးပါဘဲ။