''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Gözlerinizi açtığınızda yıkılmış bir evde uyanacaksınız. Tek çıkış yolunuz yerin altı olacak. Kendinizi bulduğunuz çıkış noktası her bir yanı kameralarla çevrili, her yeri izlenen bir plato. Tek amacınız ise alandaki ipuçlarını takip edip evinizi bulmak. Tüm yarışmacılar evlerini bulduğu an, kazanan belirlenmiş olacak. Öyleyse, sizi kaybetmemizi ister misiniz?

"GERÇEK SEVGİ KARŞILIKSIZ OLANDIR!"

Sen gidince ben nefes alamadım şimdi uzak dur bizden ben "Yüreğimdeki Sancı" ile yaşarım...

"Beni böyle ortada bırakışını hiç unutmayacağım." Kapak tasarımı bana aittir.

Kuçağımdan indiğinde elbisenin askı indi.. Bende ona yaklaştım.. Askının ucunu eliyle tuttum.. Bana soran gözlerle baktı.. "E şimdi karar veremedum, bu askıyı yukarı çekeyim mı, yoksa diğerini da indiriyim mı,sen ne dıysın yeşil?"

Nasıl bilmek istiyorsan öyle bil Nefes. Benim seni nasıl sevdiğimi bildiğin gibi." "Sende benim yokluğuma alış Tahir. Benim senin yokluğuna alıştığım gibi."

13 yaşındaydım babam beni borcu yüzünden sattığında! Okula gitmem gerekirken satıldığım evde temizlik yapıyodum! Masamda ders çalışmam gerekirken bulaşık yıkıyodum! Annem ben zorla o eve götürülürken, ne kadar kendini harap etsede işe yaramamıştı. Yaşıtlarım sokakta oyun oynarken, ben kocam olduğunu söyledikleri adama yemek hazırlıyodum. Daha bir yemek nasıl yapılır bilmezken bir anda her yemeği yapar oldum. Yapmak zorundaydım! O gelinlik dedikleri şey bana kefen olmuştu! Oyuncak bebeklerle oynamamı değil, gerçek bebeklere bakmamı istediler. Kendi doğurduğum bebeğe bakmamı istediler! O kayınbaba dedikleri adamdan dayak yerken beni tek koruyan evlendirildiğim adamdı. Babam " bir yerde o da artık babası. Döver de sever de" deyip kenara çekildi. Abim beni kurtarmak isterken ölmüştü. Babam hem benim hem de abimin katili olmuştu. Annem sadece ağlıyodu. Elinden başka bişey gelmiyodu çünkü. Ne zaman kızımı görmek istiyorum dese babam saçlarından çekerek eve götürüyodu. Babamın saçımı okşaması gerekirken, saçlarımdan çekip bu eve getirdi. Daha 13 yaşında kadın olmak nedir anlamıştım. Kadın olmak bu dünyanın en zor mesleği! -Bu bir farkındalık hikayesidir.-

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Aşk, komedi, heyecan. Musmutlu, sıcacık bir yuva. Eğlenceli bölümler... İyi okumalar... Kapak tasarımı bana aittir.