Hayat dediğimiz şey hep bir şeylere olmaz diyerek ya da şüpheyle yaklaşarak geçirdiğimiz bir döngü değil miydi zaten? Acılar yaşadığımız, ihanetlere uğradığımız bir daha yapmam desem de yine aynı şeyleri yaptığımız bir kısır döngü değil mi? Her şeyin gün gelip tepetaklak olduğu anlar yaşadığımız bir istasyon değil miydi gerçekten? Dost bildiklerimiz düşman, düşman bildiklerimiz dost olurdu bazen. Prensiplerimiz çerçevesinde ordan oraya savrulur duvarlarımızı yıkmasına da izin vermeyiz kimsenin. Fakat gün gelir en güvendiğiniz kardeşiniz, kankanız artık başka bir adama dönüşür. Kankanız size aşık olamaz mı? Olabilir ama ya gerçekten olmamalıysa... Hayatta olmaması gereken şeyler ortaya çıkar kimi zaman ve bunu değiştirebilmekse yalnız bizim elimizdedir. "Ben ne kadar atmaya çalışsam da içimden o kadar sen vurdun yüzüme.Ama bu sefer izin vermiycem tarihin tekerrür etmesine ve sana bu sefer olmaz diycem. -Sezen " Hadi gelin beraber bu sefer olmaz diyelim ya da bir şeylerin akışını değiştirelim.Okuduğunuz için pişman olmayacağınız bir hikayeye şans vermeye ne dersiniz? Kitabın ismi ve içeriği bana ait olup telif haklarına sahibim. İsmini veya içeriğini kullanan kişi hakkında yasal işlem başlatılacak bilginize

Aslında her hatanın bir bedeli olduğu kadar bizleri o yanlışa sürükleyen sebeplerimiz de vardır. Ama kimse sebebini sorgulamayı tercih etmez; Çünkü ön yargı her zaman daha kolaydır.. Bu hikaye de bu duruma rastlayacaksınız ve sonuçlarını okuyacaksınız.. Eğer hazırsanız başlayalım.. Hikayeden alıntı.. "Ne söyleyeceksen çabuk söyle ve sonra defol git buradan!" Duydukları kızın iyice nefesini darlarken dolan gözleri görüntüsünü bulanıklaştırmıştı. Biriken yaşlar akmak için direnirken gözlerini kırpmamaya zorluyordu. Çünkü biliyordu ki o yaş bir kez düşerse bir daha durmayacaktı. Derin bir nefes aldı ve dudaklarından o iki kelime döküldü. "Ben hamileyim.." Vereceği tepkiyi sabırsızlıkla beklerken gözlerini bir an bile özlediği yüzden ayırmamıştı. Genç adam kaşlarını çattı ve yüksek çıkan sesiyle bağırmaya başladı. "Benden olduğu ne belli he! Neden inanayım sana!" Kalbindeki acının tarifi yoktu genç kızın.. Korktuğu yine başına gelmiş, sevdiği adam bir kez daha inanmamıştı ona. Nefesi ciğerlerine yetmezken çoktan ruhunun bedeninden ayrıldığını hissetti ve gözyaşları bir bir firar ederken sert bir tokat geçirdi genç adamın yüzüne.. "Senden nefret ediyorum!" Wattpad'de bu isimle yayınlanan ilk hikaye..

~Dikkat, psikoloji bozabilir! 'Hissettiğim yerden ölüyordum; belki de bu yüzden kulaklığı yasak, tüm şarkıları haram kılmıştım kendime...'

Narin,saf ve pembemsi bir kişiliğe sahipmiş gibi görünse de güçlü,sabırlı ve inatçı bir kız. Asabi,sinirli,hayata karşı kırılamaz bir öfkesi olan bir adam. Sevdiği için savaşan,onun karanlık dünyasının topraklarına kendi elleri ile açtığı mavilikte boğulmak pahasına kurtarmak isteyen Selen boğulacak mı yoksa Okyanusu yakmak isteyen adama Okyanusu sevdirecek mi?. Geçmişin getirdiği karanlık dünyanın içerisine kimseyi almayan Poyraz Karahan için savaşmak kendini ateşe atmakla aynı şeydi. Peki o yanacak mı yoksa yakacak mıydı?. ''Eğer o yanıyorsa ateşi tüm hücrelerimde hissetmek için kendimi yakardım.Eğer kalbi bir okyanus ise onun en derinine işlemek için okyanusun dibindeki ceset olabilirdim" *Mafya Lisede kitabında başlıyor hikayeleri*

Ruhu çalınmış bir insanın bedeni kaç yazar? Ölü gibi yaşamaktansa ölmeyi tercih eder bir insan. Ama ölemez. Çünkü onun ölmesine yasak koymuş biri var. Başında bir melek gibi o görmese de bekleyen biri var. O her şeyden umudunu yitirmiş, yaşamaktan nefret etmiş bir kız. (kız"dı") Şimdi ise kararsızlıklarla savaşıp yaşamak için mücadele eden bir kız. Aklını karıştırsa da onu seviyor. Şimdi ise, ölmek istediği tek yer onun kalbi.