Het internet stond er vol mee. Allemaal enge foto's van een uitgerekt wit wezen. Ze zeggen dat als je naar het gezicht van het wezen kijkt dat je na 1 dag vermoord word door het zelfde wezen. Ik zat in een boom en besefte dat ik hier nooit levend vandaan zou komen. Dit wezen zou mij blijven achtervolgen, het zou me altijd in de gaten blijven houden...

De schuifdeuren van het bureau openen zich door Daisy. Ze is moe, bang en haar longen en spieren doen zeer van het rennen. Ze stapt op de balie af waar een agent voorovergebogen zijn krant leest. Weer barst ze in tranen uit als ze de agent om hulp vraagt. Hysterisch in halve zinnen begint ze te vertellen maar de agent kijkt niet op van zijn krant. Ze stopt met huilen en kijkt de agent aan. Meneer, hoort u mij wel, vraagt ze half snikkend. Dan tilt de agent langzaam zijn hoofd op. Zijn gezicht is bleek, hij grijnst. En zijn ogen die diep zwart zijn...

Ver weg naar achter gekropen, dikke dekens om hem heen gewikkeld en zijn ogen strak op de deur gericht. Al uren zit hij daar. Naast het knipperen met zijn ogen, heeft de jongen geen enkele beweging gemaakt. Het is alsof zijn ogen in zijn oogkassen zijn vastgelijmd en de deken strak om hem heen is geplakt.

Sophie kreeg op haar 5 de verjaardag een nieuwe pop. Ze was er zo blij mee dat ze er niet zonder mee kon. Ze speelde ermee en bracht het zelfs mee naar school. Sophie is nu 12 en brengt haar pop nog steeds mee naar school. Maar toen ging het mis... De kinderen zagen haar pop en lachten haar uit. Dat was het moment waarop het compleet mis ging