wszystkie pocałunki, których nigdy nie doprowadzasz do końca. a ja nie oczekuję od ciebie tego, czego nigdy mi nie dasz. written by xcallmesunny, 2018

Z tej autostrady nie da się zjechać. Ani z niej zawrócić. Można nią tylko jechać do przodu w nieskończoność, tnąc nieskazitelny błękit nieba nad głową i morza wokół. I jak obawia się Kyle Deathmastron, zerkając nerwowo na śpiącą na fotelu pasażera, cudem uratowaną z laboratorium maga-terrorysty księżniczkę Parvę Dyoli, Autostrada Moby Dick prowadzi tylko do śmierci i szaleństwa.

❝Wieczorami chłopcy wychodzą na ulicę❞ Obaj malowaliśmy chodnik kradzioną kredą przy dźwiękach rocka, łamanych nadziei (kreda też się czasami łamała) i łez świata, które na koniec wszystko zmywały. Byliśmy cool, bo siedzieliśmy na krawężniku. ••• okładka autorstwa cudownej @_Neoli_ ¬ praca zajęła pierwsze miejsce w kategorii Opowiadanie w konkursie literackim "Rozgrywki Poetów 2020" organizowanym przez @Stowarzyszenie_UP |_koklusz; lipiec 2020|

,,Może dorastanie wiąże się z rozczarowywaniem ludzi, których kochamy." - Nicola Yoon, Ponad wszystko © Brxxks, 2016 all rights reserved Zapowiedź wydania papierowego: https://bit.ly/wszyscybylismyzamlodzi Karta książki w Empiku: https://rcl.ink/iWtcI

Krótka historia o miłości, umieraniu i papierosach o drugiej nad ranem( a może w nocy). 2016, rozdziewiczenie

'I nawet szmaragdowe drzewa co noc płaczą nad okropnym losem młodych dziewcząt, które swojego miejsca w społeczeństwie nauczyć się muszą za pomocą krwi, płynącej po związanych bezsilnością nadgarstkach i mieszającej się z przejrzystymi łzami bezgrzesznych dziewic.'

Drogi Tobiasza i Antoniego rozchodzą się po tym jak matka jednego z nich nakrywa ich w intymnej sytuacji. Chłopcy mieli nie spotkać się już nigdy, a ich rodzice mieli tego dopilnować. Życie przybiera jednak inny bieg i któregoś dnia wpadają na siebie ponownie, ciągnąc za sobą wspomnienie związku przepełnionego jedynie seksem i nowe widmo kompletnie zróżnicowanych charakterów osób, które wnoszą do ich życia odmienne doświadczenia. Stare kamienice, nic nie znaczące pocałunki, seks, blizny na nadgarstkach, dźwięki trzeszczącego radia i kolejna źle przeżyta młodość. Beznadziejna historia, ich historia.

Helen uciekła i nikt nie wiedział gdzie. Nawet ona sama. Helen i Susan są siostrami i obie czasem tego żałują. Między nimi wyrosło już zbyt wiele ścian, by mogły je zburzyć. Czasami może jednak lepiej zostawić wszystko takim, jakim jest. Czasami może jednak lepiej uciec. Przed sobą i własnym przeznaczeniem. © MaryWitcher, czerwiec 2020

Powiadano, że uciekła - być może w szaleństwie, być może uwiedziona przez najemnika. Mówiono, że rozszarpały ją dzikie zwierzęta, albo że nagły podmuch wiatru, znak od bogów, pomógł jej podjąć decyzję o tym, by skoczyć z klifu. Askiil nie dawał wiary tym pogłoskom - znał bowiem swoją narzeczoną i wiedział, że nie zniknęłaby bez słowa. Dlatego postanowił ją odszukać. Za wszelką cenę. Przez gwarne wioski na końcu świata i ciche święte gaje; przez szczyty skąpane w blasku gwiazd i medytacyjne transy głębsze niż otchłań - Askiil podążał za cieniami we mgle, wsłuchując się w głos, który nie dawał mu spokoju. Ale gdy wyruszał w swą drogę, nie przypuszczał nawet, że prawda kryje się tuż obok. I że jest bardziej gorzka, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. ~ * ~ W marcu 2020 roku opowiadanie zostało przetłumaczone na język węgierski i opublikowane na stronie grupy literacko-artystycznej Vates.

I może jestem egoistą, ale nie potrafię spełnić twojej prośby... © TynnaHatter original story; one-shot 2018 ________ Obrazek na okładce mojego autorstwa.