içimden bir ses diyor al şu kalemi fırlat kafasına!!

Tamamlandı.✔

'вυ вιrвιrιɴe αιт ιĸι ɢöĸyüzüɴüɴ нιĸαyeѕι ☼ ☾' Size güçlü kalmayı,olgunlaşmayı aşılayan bir olay olmuştur illaki.Yakınlarınızdan birinin ölümü. Mesela babanız,babasız büyümek.Ben de onlardan biriyim işte.Hayatında sayılı insan olan,hiçbir şeyden zevk almayan,ne olursa olsun mutlu olmayan...Insanların deyimiyle biz asosyal insanlar,kendi içimizde yaşayan ölüleriz.Ama ya birgün içimizdeki ölüyü yaşatacak bir insan çıkarsa?Hayatımız altüst olsa?Yeni bir sayfa açmak isterken olan sayfayı yırtsak mesela. Ama her şeye rağmen O'nun için yaşamak istesek?Içimizdeki ölüyü yaşatmak istesek?Bu benim içimdeki ölüyü yaşatma hikayem... ^oɴlαrıɴ ɢeceѕιɴι ışıĸ αydıɴlαтıyor ɢece,вeɴιм ɢeceмι ѕeɴ oɴlαrıɴ ɢüɴdüzüɴü ɢüɴeş αydıɴlαтıyor ɢüɴeş, вeɴιм ɢüɴdüzüмü ѕeɴ^

Bu muydu sevgin?Farklı ülkelerde olsak bile her an seni izledim,seni sevdim,seni özledim,seni aramıştım kalbimin artık boş olan odacıklarında.Ama sen? "Annem hayat talihsizlikler ve talihsizlerle dolu demişti Jungkook.Bunu ıspatladığın için teşekkür ederim." BAŞLAMA TARİHİ:26.12.18 BİTİŞ TARİHİ:12.05.19 (İlk kitap) Kapak Tasarımı:@beyzanue5e2

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

''Ben izin vermeden, benden uzaklaşabileceğini aklından bile geçirme!'' Sırtım duvarda ve dudaklarımız arasında bir kaç santim varken bunu fısıldayarak söyledi. Lanet olası derece de çok çekiciydi. Jungkook'la ne yapacaktım ? Kapak _PurpleMagic_ tarafından yapıldı. ❤

Sadece sen aklımdasın sana aşık olduğumdan beri sadece seni düşünüyorum...

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

"Gece, sen benim karanlığımsın ve kimseyle aydınlanamassın!" ~~ "Ben papatyaları severim. Mezarını papatyalarla süsledim. Sessiz ol, o papatyaları sevmez. Mezarına papatya ektiğimi duyarsa kızar." dedim göz yaşlarımın arasından. Sözcüklerimin arkasına, suçunun açığa çıkmasından korkan bir kız çocuğu saklanıyordu. ~~ "O ölmedi!" diye bağırdım gözlerimde biriken yaşların düşmeye başlamasıyla. "O ölmedi, beni bırakıp gitmez!!" diye bağırıp göz yaşlarımı serbest bıraktım. "O, beni bırakmaz" diye tekrar ediyordum sanki kendimi buna inandırmaya çalışırmışcasına "O, beni bırakmaz" diye ruhuma doğru fısıldadım. ~~ "Okyanus!" diye bağırdım ardından ama beni duymuyordu. Belki duymak istemiyordu. "Okyanus!" diye bir kez daha bağırdım ama nafile. "Seni seviyorum, Okyanus. Lanet olsun ki sana aşığım!!" diye bağırdım bir kez daha. Göz pınarlarım acımaya başlamıştı. "Beni bırakma!" dedim akmaya başlayan göz yaşlarımla ama o gözden kaybolmuştu bile... ~~~