O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

K: O mezuniyete geleceksin. Ayçiçeği: Asla. K: Dinle. K: Çünkü o zamana dek seni bulmuş olacağım. Ayçiçeği: Bak işte şuan sesli güldüm. Ayçiçeği: İmkansız. Ayçiçeği: Benim hakkımda bir kaç gereksiz şey dışında hiç bir şey bilmiyorsun. K: Dene ve gör. ~Düzenleniyor~

Bu bir varoluş hikayesi , yok oluşun içinde... " O, hiçliğin rengini taşıyordu gökyüzünün bile gıpta edeceği mavi irislerinde. O,dipsiz bir uçurumdu bile bile yürüdüğüm. O, bir katildi. O, bir kurtarıcıydı... Ruhunu mesken tutmuş karanlığına rağmen tapılası bir güzelliğe sahipti. Onun kocaman yüreği vardı. Varlığından bi'haber olduğu... O tanıdık bir hiçkimseydi. Ve o, en az onun kadar yaralı, en az onun kadar ölü kadına ; geri dönülmez bir şekilde aşık olmuştu. Fakat bu aşk : İntihardı... Acıydı... Zifiriydi... *Tüm hakları şahsıma ait olup, çalıntı durumunda savcılığa başvurulacaktır.* Instagram: esramavixe bana burdan ulaşabilirsiniz