"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri'nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir'in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.

Bebeği lösemi olan Arslan ile kardeşinin beyninde tümör olan Ayşegül, çaresizlik dolu bir dönemde kaderin ağlarını örmesiyle karşılaşır. Onların çaresizlikten başlayan zoraki evlilikleri, acaba güçlü bir aşka yuva olabilecek miydi? "Sakin misin?" diye sorduğunda, iyice yaklaştı. "Sakinim." Onun sözlerinden cesaret alarak, dudaklarıyla dudaklarına dokundu ama ansızın yüzüne yediği tokatla, şaşkına döndü. Ayşegül'ün tedirgin bakan ela gözleri, kırpışan kirpiklerinin altında fazlasıyla masum duruyordu. "Özür dilerim." "Önemli değil... Şimdi ben seni tekrar öpeceğim ve sen bana tokat atmayacaksın." "Sen öpeceksin, ben tokat atmayacağım." "Aynen öyle..." "Tamam." "Öpüyorum." "Öp..." "Tokat yok?" "Tokat yok." Arslan, dudaklarını hafifçe onun dudaklarına değdirdiğinde, Ayşegül istemsizce geri çekildi. Onun gerilemesiyle, Arslan ona doğru yaklaştı. "Kaçarsan olmaz." "Kaçmamam lazım, evet!" "Ayşegül, sakin kal..." "Sakinim. Gayet sakinim!" Karısının titreyen ellerini tuttu ve dudaklarına götürüp öptü. Onu yatıştıracak başka bir çare bulamamıştı. Onun derin bir şekilde nefes almasıyla, rahatlamaya çalıştığını gördü ve tekrar denedi. Dudaklarını onun dudaklarına yakınlaştırdı ve ansızın Ayşegül'ün onu öpmesiyle şaşkınlığa uğradı. Geri çekilen Ayşegül, telaşla söylendi. "Çok pardon! Sen öpecektin, ben tokat atmayacaktım! Ben yanlışlıkla öptüm!" Arslan, kıza şaşkınca baktı. Bu kız gerçek miydi? "Biz öpüşmeye bu kadar zaman harcadıysak, gerisi..." diyen Arslan, geri çekilip önüne döndü. Ne yapsaydılar acaba? Sakin yaklaşınca, becerememişlerdi. Bir anda mı olsaydı? Bir de onu denemek isteyerek tekrar karısına döndü ve ansızın dudaklarına yapıştı. Uzun öpücüğü, nefes almak adına sonlandığında, tekrar yanağına yediği tokatla şaşkınlığa uğradı. "Ayşegül, tokat yok demi

Onu, haftalar sonra ilk defa görmüştüm. hastanenin tepesinde gök yüzünü seyrediyordu. yanına gittimde beni fark etmişti ama kafasını döndürüp bakmamıştı. "Gökyüzünü sever misin?" diye sordumda ise bana "Hayır sevmem" demişti. "Peki o zaman neden izliyorsun?" dedimde ise."Gökyüzünü değil oradaki insanları seviyorum" dedinde anlamıştım. Ömer kılıç göründüğü gibi sert bir adamdı. Ve bu en ürkütücü şeylerdendi.

Benim bedenim şu koca dünyaya sığmamıştı da ben kalplerine sığmak istemiştim. Seren'in alışması zaman alacaktı. Seren unutmayacak, üstünü kapatacaktı. Perişahı'nın kızlarına ithafen yazılmıştır. 28/08/23

❝Sen bana sadece ihanet etmedin, sen aldattın da aynı zamanda. Katlettin duygularımı, kirlettin yaşanmışlıkları. Çizmişsin sen benim üzerimi; Ben ise herkesin üstünü, bir tek senin altını çizmiştim oysa ki...❞ #gençkurgu 𝒁 & 𝑮 "Bize bir şans daha ver, Zahra. Beni bekliyordun, biliyorum. İnsan sevdiğini bekler ancak. Şimdi geriye itme beni." Onun bana doğru attığı bir adımı boşa çıkartarak bir adım geriye çıktığımda çenesi kasıldı, acıyla kavrulan gözleri gözlerime kenetlendi. "Ben seni beklemiyordum ki, sevdiğim adamı bekliyordum. Ve ben sevmiyorum ki artık seni." Yeşil gözlerinin içi kaynadı, bir yangın yeriydi şimdi boşluğa dalan hareleri. Bana bakıyordu ama bakışları dalgındı. "Yani sevdiğim adam sen değilsin çünkü değiştin. Biliyorum, sevdiğim adamı iyi tanıyorum ben. Değişmesen bahanelere sığınmak yerine gelirdin, yarım kalmamız bir tek beni yaralamazdı mesela, aralık bıraktığım kapıyı yüzüme kapatmazdın." Gözlerim doldu hafif hafif. Ne ağırmış bu sözleri dile getirmek. Ve ne acıymış sevmekten vazgeçtiğini kabullenmek. "Ben değişmedim, hâlâ aynı adamım, hâlâ seviyorum seni. Yapma, canımızı yakma, Zahra. Daha fazla karşı karşıya kalmayalım, ben seninle yan yana olmak istiyorum." Ellerim titredi, parmaklarım buz kesti. Bedenim değil, yüreğim üşüyordu bu kez onun karşısında. "Senden geriye sadece anılarım ve acılarım kaldı benim için. Çünkü ben artık senden vazgeçtim. Sevdiğim adamın değiştiğini kabullendiğim gün seni beklemekten de vazgeçmişim aslında, ben de yeni yeni idrak ettim."

Kelebek ömürlü bir genç kadın, asırlarca sevse doyamayacağı bir adama tutuldu.

Geçmiş, hiçbir zaman geçmiş değildi. Daima kancası bugüne takılıydı. Sırlar, beyaz bir çarşafın üzerinde toz tutmuştu uzun zamandır... Şimdi sert bir rüzgarla savrulan geçmiş, hayatımızdan içeri girdi! Çarşafın altındaki tozlanmış sırlar bütün havayı boğdu. Ela biliyordu. Kaçtığın geçmişin saklanmaya çalıştığın çökmez sokakta tam dibinde bitivermişti. Karanlık sarmaşık gibi bedenini sarmalarken, bunun nefret mi sevgi mi olduğunu henüz fark etmemişti. Uzak durmalıydı siyahtan! İçindeki ışığı yutmasına izin vermemeliydi! Fakat artık çok geçti. Çünkü aşk bir kara delik gibi neyi var neyi yoksa Ela Aydemir'i ve Serkan Karavan'ı içine çekmişti!

"Sadece seni yok etmek istiyorum." dediğinde dudaklarımda kışkırtıcı bir gülüş oluştu. "Öyle mi?" dedim dudaklarına doğru fısıldayarak. "Daha çok beni nefesimi kesene kadar öpmek istiyormuş gibi bakıyorsun." dedim ama bakışlarını hiç değiştirmedi, bana öyle bakmaya devam etti. "Doğru başta amacın gerçekten beni yok etmekti, sonra baktın ki etrafımda bunu yapmaya meraklı insan çok, acıdın mı?" Konuşurken hafif alaylıydım, her bir kelimemde, her nefesimde amacım onu daha da çıldırtmaktı. "Aslında evet, seni ben mahvedecektim ama ortada mahvedilecek bir şey kalmamış." dedi eli çenemi hafif hafif okşarken. Ve onun dokunuşu mahvedilecek bir şeylerin kaldığını hissettiriyordu. Yine de bakışlarım düşmanca kısıldı. "Senin görevin beni korumaktı, değil mi? Dur o da oyundu, doğru ya." 07.04.2023

Özel Kuvvetlerde Asker Bir Kadın! Kıdemli Üsteğmen Asel Defne Dağdelen. Tuğgeneral Eren Dağdelen'in biricik solmayan çiçeği. Asel Defne'nin içindeki ateşe izin verişini görmeye hazır olun. Onun yangınını , Onun yakışını. Aynı zamanda Asaf Akın'ın yeşil gözlü kızıl prensesi... Asel çocuğun yanaklarından akan göz yaşları sildi. " Asaf unutma beni olur mu?" Dedi. * Kitapta yer alan karakterler ve kurumlar tamamen kurgusal , hayal ürünüdür. 17.04.2020