Nie zawsze jestem skłonny przyznać, że wszystko, do czego przyznaję się tutaj, przyznaje mi nieznane nikomu przymioty, przy względnie zarazem znanych przedmiotach i podmiotach (szczególnie tych lirycznych).

każdy ma jakąś tajemnicę i każdy przed czymś ucieka

Bo na tytuł trzeba sobie zasłużyć. Od czegoś trzeba zacząć. Najlepiej od początku. A co było na początku? Podobno nic. Jeżeli tytuł uznamy za początek wiersza, to niech go nie będzie. I co dalej? Dalej cała treść wszystkiego, co Twój wzrok, drogi czytelniku, jest w stanie objąć i to, czego nigdy nie spostrzeże. To wszystko, czego doświadczasz w swojej codzienności, splecione w harmoniczną jedność z niewyobrażalnym. I w końcu puenta. Twoim zadaniem jest zinterpretować treści tego świata we własny, indywidualny, wyjątkowy sposób. Nikt Ci ich nie wytłumaczy, bo nikt nie patrzy na świat w pełni z Twojej perspektywy. W takim razie, jaki jest tytuł?

"Boli mnie dłoń, gdy piszę wiersz - prozę Boli mnie głowa, serce, dłoń, noga Jakby to były więcej niż słowa" ~ Rafał Wojaczek