Öyle hevesliydim ki sevmeye, sevilmeye. Sokakların o hışımlı insanlarından farklı,gölgesizlerden hoşlanan ,samimiyete her zaman göz kırpan bir insandım.İnsan olmayı ne kadar göze almıştım bilmiyorum. Değer biçtiğim onca şeyim vardı.Ağaçlar , bitkiler, kitaplar ve daha fazlası. Şehir her gün kalabalık altında sebepsiz bir şekilde ağırlaşıyordu.Yapraklar yollara dökülmüştü.Her gün aynı işi yapmaktan yorulmayan milyonlarca insanla aynı şehirde yaşamaktan yorulmuştum. Acaba birşeyler değişebilir miydi? Değiştirebilir miydim? . Hayatım böyle sürüp giderken neden çıktın ki karşıma? Beni geçmişe götürmekle iyi yaptın mı sence?Neden yara almayı becerdim ki ben? Ansızın duyduğum o ses... Sen Kimsin?