Umay Ana "Bak aşağıya Tomiris... Gördüğün uçsuz buçaksız karanlık, sadece toprak değil; o, senin henüz atılmamış çığlığın, henüz akıtılmamış terin ve henüz kurulmamış tahtındır. Göğün hafifliği seni yanıltmasın, gerçek ağırlık aşağıda, o dilsiz bozkırın bağrında saklı." ​ "Neden Ecem? Yıldızların şarkısını dinlemek, güneşin saçlarını taramak varken; neden ayaklarım o soğuk ve sert toprağa mühürlenmek zorunda? Gökyüzünde bir nefes gibiyim..." ​Umay Ana, Şefkatle kızının saçlarını okşarken, parmak uçlarından küçük ışık hüzmeleri döküldü. "Çünkü gökyüzü sadece izler, Tomiris. Oysa yeryüzü hisseder. Gökte parlayabilirsin ama yerde yanabilirsin. Yanmadan, kül olmadan ve o küllerden yeniden doğmadan 'hükümdar' olamazsın. Ben seni göğün prensesi olarak doğurdum ki, yerin acısını yukarıdan gelen bir bilgelikle dindiresin." ​Tomiris, "Peki ya gökyüzünü özlersem? Kanatlarımın yerini ağır kaftanlar, tacımın yerini savaş miğferleri aldığında..." "O zaman başını yukarı kaldır. Ben her dolunayda sana bakıyor olacağım. Unutma; kökü derinde olmayan ağacın dalları göğe uzanamaz. Sen yerin hükümdarı olduğunda, göğün yerdeki hükmü olacaksın. Şimdi söyle, tozlu bozkırın sızısını kalbinde hissetmeye hazır mısın?" ​Tomiris, annesinin elini bıraktı ve ilk kez aşağıya, fırtınaların koptuğu o vahşi dünyaya baktı. Gözlerindeki yıldız parıltısı, yerini çelik gibi soğuk bir kararlılığa bırakmıştı. ​"Hazırım," dedi sesi titreyerek ama gururla. "Eğer toprak kan istiyorsa damarımdakini, adalet istiyorsa ruhumdakini vermeye gidiyorum." Bozkırın kalbinde, göğün direği sayılan Ötüken'in en yüksek zirvesinde, rüzgâr bile nefesini tutmuştu.

"Zihinlerinizin içine kurulan, dolambaçlı yolların içinde kaybolarak gözlerine örtülmüş kumaş parçasını kabullenen ve duydukları ile adımlarını yönetmeye çalışan insanlar! Işığı göremediniz, renkleri bilemediniz. Dünyanız karanlık, grinin tonları içinde en belirgin olan siyah ile beraber her gün o bilindik yollarınızı yürüyorsunuz. Adım adım, yerinizde sayıyorsunuz. Gözlerinizdeki bağlanmış kumaş parçası ile gökyüzüne baksanız dahi karanlığı görüyorsunuz. Geceyi izlemiyorsunuz! Kiremitlerini yıktığımız düşmanlarımızın, sizin gözlerinize örtülmüş kumaş parçasının düğümünü yalnızca gevşetebildik. Fakat bu başlangıç en sağlam olanıdır. Çünkü biz; zihinlerinize, gökyüzünün tohumu ektik. Şimdi ise başladığımız düzenin ilerisinde ve karmaşık dünyanın kapısının eşiğindeyiz. Adımımızı attığımızda başlayacak olan kaosun yaratıcıları sizin zihinlerinizde belirecek olan mürekkebin renklerindendir. Esenlikler dileriz. " Instagram : kurtkozasi