"Πες το ξανά"

''Θα σου μάθω εγώ.'' μου είπε και έσμιξα τα φρύδια μου. ''Τι πράγμα;''τον ρώτησα με απορία. ''Να φιλάς ρε Μητσάκο.''μου είπε σαν να ήταν αυτονόητο και κόντεψα να πνιγώ με το ίδιο μου το σάλιο. Ο Ανδρέας και η Δήμητρα ήταν κολλητοί από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους. Τι θα γίνει όταν αναπτυχθούν διαφορετικά αισθήματα και είναι μονόπλευρα; Με φόντο το πανέμορφο νησί της Χίου, δύο παιδιά μεγαλώνουν, ωριμάζουν και ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους και τον έρωτα.

Αυτός έχει μεγαλώσει στα σαλόνια αλλά του αρέσει να "παίζει" στις οικοδομές... Αυτή κουράστηκε πολύ να βρει τη δουλειά των ονείρων της και να αποδείξει ότι την αξίζει, δε θα αφήσει κανέναν να την φτάσει στα άκρα... Η συνάντηση τους θα φέρει σεισμό πολλών ρίχτερ και θα ταράξει τα θεμέλια τους επικίνδυνα... © 2016 - DON'T COPY THE STORY. ✔

Άρης - Μικρή πλέον είσαι υπό την επίβλεψη μου. Θα μου λες που θα πηγαίνεις, με ποιον θα βγαίνεις ,όλα για να μπορώ να σε προσέχω. Μου είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο και με πλησίασε. Του άρεσε να με βλέπει νευριασμένη, έτοιμη να εκραγω. Ήθελα να του ορμηξω και να τον σκοτώσω. Εγώ - Δεν πρόκειται να σου δίνω αναφορά!! Δεν θέλω να σε έχω συνέχεια πάνω από το κεφάλι μου!! Σήκω και φύγε από το δωμάτιο μου!! Άρης - Νομίζεις πως εμένα μου αρέσει ;;!! Εγώ - Τότε παραιτησου από σωματοφύλακας μου και φύγε!! Άρης - Αυτό δεν πρόκειται να το κάνω. Έχω τους λόγους μου. 🥀Αναλυτική περίληψη της ιστορίας και των πρωταγωνιστών στο chapter 1🥀 ❌Don't copy this story !!!❌

Ήμουν γεμάτη αίματα. Ήξερα πως έπρεπε να φύγω από εκεί το συντομότερο. Η αστυνομία θα είχε ήδη ειδοποιηθεί. Θα έπρεπε να μιλήσω... Να πω τι είχε γίνει τι θα έλεγα; Σηκώθηκα και έφυγα τρέχοντας. Δεν έπρεπε να με βρουν εκεί. Σκούπισα τα χέρια μου πάνω στην ματωμένη μπλούζα μου και προχώρησα αδιαφορώντας για τον κόσμο γύρω που με κοιτούσε με γουρλωμένα τα μάτια. Οι σειρήνες των περιπολικών ακούστηκαν και εγώ επιτάχυνα το βήμα μου μπαίνοντας σε ένα δρομακι ώστε να φύγω μακριά από την αστυνομία. Δεν έπρεπε να δουν. Δεν έπρεπε να με βρουν. «Αστυνομία... ψηλά τα χέρια» άκουσα μια φωνή πίσω μου και πάγωσα. Μια φωνή τόσο γνώριμη... τόσο οικεία. Γύρισα με τα χέρια μου ψηλά και τότε τον είδα... Ήταν εκείνος... Ήταν ο άντρας που αγαπησα οσο τίποτα ο οποιος είχε σηκώσει το όπλο του και με σημάδευε με ένα βλέμμα όλο απορία. Cover by LittleBlckBubble62