Κυνικά καύματα, στο κορμί μου εγκαύματα, αφήσανε τα χέρια σου στη διαδρομή τους. Να μείνεις λίγο ακόμα, παρακάλεσα σχεδόν αγχιθανής. Ν' απαλύνει ο πόνος μου. Άλλο δεν βρήκα τίποτα να πω. Λυπάμαι. Που διέψευσα τις προσδοκίες σου. Λυπάμαι. Κι εσύ με μάτια βουρκωμένα απομακρύνθηκες από έναν έρωτα που είχε πια πεθάνει. https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

Κονιάκ των πέντε αστέρων και δυο χέρια απλωμένα μπρος στα μάτια μου. Ακούγοντας τους DOORS, αλλάζαμε τον κόσμο και το όνειρο. Γυμνό, πυρπολημένο, ορειχάλκινο άγαλμα της ξεγνοιασιάς πώς θρυμματίστηκες αργά κι οδυνηρά κάποτε στα Εξάρχεια της νιότης μας... Θυμάσαι; https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

Ω, αυτός ο ανέστιος άνεμος, λυσσομανά έξω απ' τα παραθυρόφυλλά μου πασχίζοντας να μου υπενθυμίσει την τραγικά εφήμερη ιστορία του κόσμου. Α, πως ταρακουνά τον μακάριο ύπνο μας παλεύοντας να μας ενσωματώσει στο άγριο παιχνίδι του. Ω αυτός ο άναρχος αέρας πως τραντάζει τα εφησυχασμένα όνειρά μας σκορπώντας ανελέητα τα αυριανά σχέδια της πρόσκαιρης ζωής μας... Α, πόσα έχει να μας διηγηθεί τούτος ο σοφός στρατοκόπος για το επόμενο μετέωρο βήμα μας πριν την τελευταία πτώση. Αφουγκραστείτε μαζί μου τον άνεμο που σκορπά τις στιγμές των ανθρώπων σαν τα χρυσοκίτρινα του φθινοπώρου φύλλα που πια δεν αντιστέκονται. Ω αυτός ο πεισματάρης άνεμος ο δυνατός και ανελέητος, ο πολυπράγμων και ισχυρογνώμων κάτι προσπαθεί να πει. Α, σωπάστε επιτέλους κι αφουγκραστείτε τον εσείς που τα γνωρίζετε όλα... Ίσως τότε κάτι να καταλάβετε από αυτή τη ζωή. https://www.goodreads.com/author/show/15057513.Giannis_Nikolaidis_?fbclid=IwAR103mBIBfpXQh01DIb74e8W_nICOpKxcHQflVnpUUJZoXyJUZOgLvL1aDU

Τις μικρές στιγμές μας δε χαιρόμαστε πια. Εισβάλλουνε διεφθαρμένα χέρια στη ζωή μας. Μεταφέρουνε τη ματαιοδοξία της ύλης και την αποσύνθεση. Καπηλεύονται τα πάντα και συνεχώς ζητάνε υπομονή. Τις μικρές στιγμές μας δε χαιρόμαστε πια. Τις κηλιδώνουνε ντροπές που τρέξαν να κρυφτούνε σε πανικόβλητα φιλιά και σκέψεις τρομαγμένες. Κι εμείς χαμένοι μες στο τούνελ της απάτης, κοιτάμε του φωτός τη θαλπωρή να ξεμακραίνει. Υποφέρουμε από χάσματα επίγνωσης και ύπνο ταραγμένο. Τις μικρές στιγμές μας δε χαιρόμαστε πια, γιατί το σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι, για να χάνουμε! Ξεχάσαμε από καιρό να αγαπάμε και δεν ακούμε πια τα λόγια της καρδιάς. Δεν ακούμε τη σιωπή των αισθημάτων. Και τα μετράμε όλα, δυστυχώς, με λογική κι εικονικές ανάγκες. Τις μικρές στιγμές μας μόνοι μας καταστρέφουμε. Με αυριανά απραγματοποίητα σχέδια και χτεσινά πραγματοποιημένα λάθη. Τις μικρές στιγμές μας δε χαιρόμαστε πια, γιατί ξεχάσαμε στο σήμερα να ζούμε και στο τώρα! https://www.smashwords.com/profile/view/templarioannis

Ω, εκείνες οι ήσυχες νύκτες του Αυγούστου, οι ανελέητα μοναχικές, στην Ασπροβάλτα! Καθόμουνα ώρες πολλές στην κουνιστή πολυθρόνα, αγναντεύοντας τη θάλασσα. Μερικές φορές ερχότανε ο παππούς Ιωάννης και συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων... ''Πρέπει να πηγαίνεις τώρα'' -του έλεγα όταν ξεχνιόταν- ''γιατί εκεί πάνω θα ανησυχούν'' και πάντα ένα δάκρυ αργοκυλούσε στα γαλάζια του μάτια... Ο ευλογημένος είχε πολύ αδύναμη μνήμη, κι όλο ξεχνούσε πως εδώ και χρόνια είχε πεθάνει! https://www.facebook.com/pages/Ο%20χειμώνας%20της%20σιωπής/484699294973784/

Γεννήθηκες περήφανος με πνεύμα ελεύθερο και όλο προσπαθούσες να σταθείς, να περπατήσεις όρθιος και να τρέξεις... Γιατί η φύση σου είναι αυτή και ο προορισμός σου! Μα σου φορέσανε ωραία χαλινάρια ψεύδους κι εξαπάτησης. Σου βάλανε μια σέλλα πλουμιστή στην τρυφερή σου πλάτη και σε αφήσανε νηστικό και διψασμένο, για να σέρνεσαι! Έτσι, λοιπόν, σιγά - σιγά το πνεύμα σου κατέκτησαν. Σε κάνανε υποζύγιο και υποχείριο των σκοπών τους κι είπανε : ''Είναι καλό το άλογο αυτό σκληρά για να δουλεύει!'' Κι έτρεχες μέρα νύχτα μες στη περιφραγμένη ελευθερία σου, με δακρυσμένα μάτια και τσακισμένο πνεύμα. Και όλο προσπαθούσες το φθόνο και τον πόνο να κατανοήσεις! Εσύ που άφησες τ' απέραντα λιβάδια και τα δάση για να ζήσεις στριμωγμένος σε πόλεις ρυπαρές κι επέτρεψες να σου δίνουνε τροφή μεταλλαγμένη! Και πέρασαν τα χρόνια και δούλεψες καλά στα πονηρά τα έργα των ανθρώπων... Κι αρρώστησες και γέρασες κι έγινες βάρος για το σύστημα, που υποδουλώνει τις περήφανες ψυχέςκαι το καθάριο πνεύμα... Τώρα σου δίνουν μια σκουπιδοσύνταξη, απ' τα λεφτά που τόσα χρόνια αυτοί σου κλέβανε κι αν κάνεις πως μιλάς σε λένε και α

Μy name in Hebrew means: Gift of God, God has been generous, or something like that anyway. I offered my services for thirteen whole years in the Kingdom of Jerusalem protecting the pilgrims of the Holy Land. I traveled to the ends of the earth; I met wizards and fairies, dwarves and elves, lords and kings. With the sword of the Templars in my hand, I fought the subterranean Nephilim, the troglodyte keepers, the canine heads, the reptiles, and scattered death in my path. I killed the Sleeping Dragon, and bathed in his blood. I have in my possession the mighty ring of King Solomon. I can summon spirits, and know what others are unaware of. I have passed through the kingdom of Hades; I am invulnerable; I am almost immortal. I have the title of "Guardian of the Treasures" of the Order of the Knights of the Temple of Solomon. I loved and was loved with passion. I am a holy sinner. I am the knight John the Brave, and I serve the Light. Do you have a problem with that? International Publishing Rights for my epic Knighthood novel «The Templar's Sword» belong to me and I would be excited to discuss collaboration opportunities with literary agents, book publishers, directors, filmmakers, film & tv producers... https://www.amazon.com/Templars-Sword-Giannis-Nikolaidis-ebook/dp/B085VDKFMW The paper book already has been release in Greece and Cyprus, in Greek language, by NIKAS PUBLISHERS with title ''ME TO ΣΠΑΘΙ TΩN NΑΪΤΩN''. Publication Date: May, 2015, ISBN: 978-960-296-240-4. For more info please contact me: ioannis_nik@hotmail.com https://www.amazon.com/Templars-Sword-Giannis-Nikolaidis-ebook/dp/B085VDKFMW/ref=sr_1_1?dchild=1&keywords=the+templar%27s+sword&qid=1632745096&s=books&sr=1-1

Δεν ξέρω πώς ν' αρχίσω αυτό το ποίημα που από τη θλίψη του κουτσαίνει. Πόσο φτωχές στ' αλήθεια οι λέξεις! Αδυνατούνε να υμνήσουνε των μαύρων σου ματιών, το υπέροχο φως, κι εκείνο το ηλεκτρισμένο βλέμμα σου, το γεμάτο μπόρες, έτοιμες να ξεσπάσουνε σε καταιγίδα ερωτευμένης σάρκας. Στιγμές αμέτρητες, μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, οι επαφές μας... Πνίγηκα στα ποτάμια των φιλιών σου. Ψηλάφισα το ιδρωμένο σώμα και τον πόθο σου. Γνώρισα τ' άλλο πρόσωπο του έρωτα και της αγάπης. Μου έδειξες το πόσο ευάλωτη είναι η σάρκα, μα και πόσο υπέροχη, σαν κρύβει μέσα της μια τρυφερή καρδιά. Ω, πόσο θα 'θελα να 'σουν εδώ τώρα που η απουσία σου ουρλιάζει από παντού: ''Παραιτήσου, δεν έχεις μάθει τίποτε ακόμη. Δεν έζησες''. Ω, πόσο θα 'θελα να 'σουν εδώ, όπως προχτές. Γύρισες απ' την κουζίνα πατώντας στις μύτες των ποδιών, μη και ταράξεις τη χαρά μου. Έσκυψες πάνω μου, σα να 'θελες να με φιλήσεις. Τα χείλη μου μισάνοιξαν παραδομένα. Άφησες το κρύο νερό, από το στόμα σου μες στο δικό μου να κυλήσει. Κι εγώ ήπια το νερό σου, τον καημό σου και τον πόθο σου. Σμίξαμε τόσο έντονα! Φοβήθηκα, στην αγκαλιά μου μη πεθάνει

Σκληρές στιγμές μέχρι ν' απογυμνωθούμε απ' τα προσχήματα. Πυροβολούμε τον καθρέφτη, κάθε πρωί, στο ξύρισμα. Δύο φορές μονάχοι. Μεγαλώσαμε με φωτιά και σίδερο ανάμεσα σε ''μη'' κι ''απαγορεύεται''. Κουρσέψαμε την άνοιξη, την κόψαμε κομμάτια και πληρώσαμε το τίμημα. Σχολειό, εκκλησιά, στρατό και εργασία. Μεγαλώσαμε πια. Κοιταζόμαστε στα μάτια, να φιλιώσουμε την παγωνιά. Το κρύο της ψυχής να εξαλείψουμε. Όμως δεν είναι σαν και πρώτα. Μας λείπει η αθωότητα κι η παιδική καρδιά. Ανάμεσα σε τρικυμίες και ναυάγια παλέψαμε. Μα τώρα μεγαλώσαμε πια. Να βγήκαμε από λάθος κόλπο ή να 'γινε το λάθος στη Ληξιαρχική μας καταχώρηση; 'Η μήπως φταίει που μεγαλώσαμε πια;

Έρχομαι από πολύ μακριά. Εγώ ο εξάγγελος με τα κτερίσματα στα φιλεύσπλαχνα χέρια μου. Εγώ ο σπορέας του παρελθόντος, ο ξυπόλητος ερημίτης. Φοράω ρούχα μπαλωμένα, μοναξιάς χιλιόμετρα και παρουσία εικονική. Εγώ ο ανέκαθεν παρών, κρατώ τα χωρίς περιεχόμενο δώρα σας κι έχω στην πλάτη μου σημάδια απ' τ' ανελέητά σας χάδια. Έρχομαι από πολύ μακριά, με της ενσάρκωσης το πρόσχημα ντυμένος κι έχω ανιχνεύσει τον παγκόσμιο πόνο και την παγκόσμια μοναξιά. Δεν πιστεύω σε ταγούς και κόμματα, σε διακρίσεις και δόγματα, σε οπαδούς και χρώματα. Πιστεύω στον άνθρωπο της καλοσύνης και του τίμιου ιδρώτα. Του φιλότιμου και της δικαιοσύνης. Τον ταλαιπωρημένο ξωμάχο, τον αδικημένο. Έρχομαι από πολύ μακριά. Εγώ ο εξάγγελος με τα κτερίσματα στα φιλεύσπλαχνα χέρια μου. Εγώ ο φορέας των απραγματοποίητων σχεδίων και των ανεκπλήρωτων πόθων. Εγώ που ψηλάφισα κάθε γωνιά της προσμονής και της απόγνωσης. Εγώ που έκλαψα νύχτες πολλές για τις ανούσιες ζωές και τους ανόητους θανάτους. Κι είναι η σιωπή το βάσανό μου για τις αγάπες που χαθήκανε στο δρόμο και για το αύριο που δεν έφτασε ποτέ. (ISBN 978-618-84874-3-7 / e-book Kindle)