"Güzel bir kadın ve bir adam gece buz gibi suda beraberler ay ışığı yukarıda ve adam gittikçe kadında kaybolmaya başlıyor." Başını bana doğru eğdi ve alınlarımızı birbirine yasladı. Belimdeki elini sıkılaştırdı ve beni kendine yasladı bir eli ise saçım ve boynumun arasındaydı. Ah bayım lütfen böyle şeyler söylemeyin kalbim tekliyor. Bende acı var acılar var bayım size bir yararım dokunmaz. "Adam yüzme biliyormu?" Gözleri gözlerimde çok yakın nefesini hissedebiliyorum "Çok iyi biliyor ama bunun gibisine daha önce hiç rastlamamış. Bu yüzden ne yapması gerektiğini bilmiyor adam ilk defa bu kadar bocalamış bir kadının karşısında." İnanmalımıydım inanabilirmiydim? "Bocalamasın aklına ne geliyorsa onu yapsın zorlamasın o kadar" Biraz daha yaklaştı burun burunaydık şimdi. "Aklına gelen her şeyi yaparsa eğer kadın kaçar" Fısıltısı yankılandı kulaklarımda gözleri yüzümü tarıyor cevap vermemi bekliyordu ne diyebilirdim. İleriyi görmek istiyorum ne olucak bilmek istiyorum Ve fısıldadım "Ya kaçmassa?" Bir süre ne diyeceğini bilemedi dudakları açılıp kapandı sonrasında elini ensemden geçirip kendine doğru yaklaştırdı nefeslerimiz birbirine karışıyordu. Göğsü körük gibi atıyordu belimdeki elini dahada sıkılaştırdı "Eğerki kadın kaçmıyorsa sonuçlarına katlanması gerekir" Dedi ve konuşmama izin dahi vermeden dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bir adam bir kadına kapıldı kadının cevapsız soruları mezar dolu bir zihni vardı. Adam bunları karşılıyabilirmiydi? Bir şeyler başladı bir şeyler bitti gidenler gelmedi gelenler kalmadı. Bayım size kapılmaya başlıyorum kıyılarınıza geliyorum lakin denizinize girmeye cesaretim yok... Texsting...

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."