Uzak Şehir 42. bölümün son sahnesinin farklı bir hayali...

"Kırgınlık, kıskançlık ve aylarca bastırılmış özlem... O gece ikisi de birbirinden vazgeçemeyeceğini anladı." Kisa bir one shot

Alya, artık sadece bir kurban değil... kendi yazdığı kaderin içinde sıkışmış bir kadındır. Geçmişte sakladığı her gerçek, bugün karşısına bir vebal olarak dikilirken; attığı her adım düğümü daha da sıkılaştırır. Cihan için ise artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Aşkın yerini şüphe, güvenin yerini hesap almıştır. İki kalp arasında kurulan bağ, şimdi bir savaş alanına dönüşür. Çünkü bazı sırlar ortaya çıktığında... sadece hayatları değil, insanın kendisi de paramparça olur. Vebal | Başlangıç serisinin devamıdır...

"Cihan, geceyi birlikte geçirdiği kızın Pazartesi sabahı karşısına Tıp fakültesi öğrencisi olarak dikeleceğinden habersizdi."

sessiz bir dönüş cihan ve alya'nın sessiz fısıltısi

şirkete biten o arzu

" İki yaralı kalp birbirlerini tamamlayabilir mi? "

Prestijli bir şirkette çalışan Alya, arkadaşlarının ısrarıyla çıktığı randevu tam bir fiyasko olur. O akşam göz göze geldiği başka bir adamla felekten bir gece geçirir. Alya o ateşli akşamın sabahında her şeyi geride bırakıp gerçek hayata döner. Ve Alya, yeni patronunun o ateşli gecenin adamı Cihan Albora olduğunu öğrenir. Cihan ve Alya ikilisini yasak aşk, ofis gerilimi ve kontrol edilemeyen tutku dolu günler beklemektedir.

Cihan Albora, kontrolün ta kendisiydi. Kaybetmek... onun sözlüğünde yoktu. Alya Smith, kusursuzluğun diğer adıydı. Hissetmek... onun lüksü değildi. Aynı dünyanın içinde, farklı duvarların arkasında yaşadılar.

Gücün, korkunun ve ihanetin hüküm sürdüğü bir dünyada... herkes Cihan'dan korkardı. Onun adı fısıltıyla anılır, geçtiği yerde sessizlik olurdu. Çünkü Cihan, karanlığın ta kendisiydi. Ta ki Alya karşısına çıkana kadar. Alya, bu dünyanın parçası değildi. Masumiyetiyle yanlış yerde, yanlış zamanda duran biriydi. Ama bazen en büyük hatalar, insanın kaderini değiştirir. Cihan için Alya bir zayıflık olmamalıydı. Alya için Cihan ise uzak durulması gereken bir tehlikeydi. Ama bazı bağlar, ne kadar kaçarsan kaç... kopmaz. Biri karanlığa aitti. Diğeri o karanlıkta kaybolmaması gereken bir ışıktı.