Η Αμαρυλλίς Αλεξίου μετακομίζει στις Ηνωμένες Πολιτείες για την τελευταία χρονιά του Λυκείου. Έχει σκοπό να πάρει το απολυτήριο της και να περάσει σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο κρίνει ο πατέρας της ότι πρέπει. Η ζωή της δεν είναι μπερδεμένη, δεν είναι χαώδης, δεν είναι περίπλοκη. Οι φίλοι της είναι ήσυχοι, οι βαθμοί της εξαιρετικοί και η καρδιά της μισή. Όλα αυτά αλλάζουν, όταν γνωρίζει την Άστερ, η οποία ζει σε μία διαφορετική πραγματικότητα.

Μικρές σκέψεις για έναν τεράστιο κόσμο.

[COMPLETED] "Πρόσεχε ποιος σου υπόσχεται την Άνοιξη, δίχως Χειμώνες." • Ολα τα ποιήματα (&διηγήματα σε αυτή την συλλογή) είναι δικά μου δημιουργήματα. Εάν θελήσετε ποτέ κάποιο να χρησιμοποιήσετε (για οποιαδήποτε χρήση) δε με ενοχλεί καθόλου, αρκεί να υπάρχει το όνομα -Sapphire από κάτω. Ευχαριστώ πολύ. #10 in poetry (24/04/2018) #09 in poetry (26/04/2018) #03 in poetry (24/05/2018) Wattpad || All Rights Reserved ® Copyright ©Sapphire 2018 (21/04/2018)

A small girl catches my attention one day during lunch and I can't seemed to get her off my mind. My new friends and others advise me to stay away from the brunette. I'm new to the school so I don't know much of anything but I can't figure out as to why someone so cute and petite could possibly be dangerous. Every time I ask, everyone's response is "She's not normal..." ---------- ATTENTION - If you're a grammar freak, I don't suggest reading this. This was mainly written when I had no idea what I was doing yet. My grammar sucked and I had many choppy chapters. If you make it half way through the book, I promise it gets better. Currently in process of editing. CrownedDirection© (Started: April 2015 - Finished: Aug 2016)

"Ό,τι πρέπει" φώναξε. "Να ξαπλώσεις γυμνή μέσα στην μπογιά αν χρειαστεί! Να κάνεις σεξ σε ατελιέ, να ερωτευτείς τον καμβά, ό,τι χρειαστεί για να ελευθερώσεις το πάθος που χρειάζεται η τέχνη! Να μάθεις να κάνεις έρωτα με ένα βλέμμα. Να καταφέρεις να μεταφέρεις την ένταση και την έξαψη με ένα μόνο βλέμμα. Να ανακατεύεις τα χρώματα στην παλέτα λες και είναι ο μόνος τρόπος να αναπνεύσεις" ολοκλήρωσε εξτασιασμένος και τα πράσινα του μάτια έλαμψαν.

Ο χρόνος παγώνει. Αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στην αιωνιότητα του θανάτου και την συντομότητα της ζωής. Η ώρα δείχνει ήδη όμως δώδεκα και ένα. Σε ποιά μεριά βρίσκεσαι τώρα;

[COMPLETED] «Δεν ξέχασα ποτέ τον αναπτήρα σου». Έλα να σου πω μια ιστορία. Να ξέρεις όμως, θα πονέσεις. WATTPAD || All Rights Reserved ® Copyright ©Sapphire 2022 [09/01/2022]