Ben, Beşir. Yıllardır edilen duaların karşılığı olarak görülen, dört kızdan sonra dünyaya gelen Beşir. Adına kurbanlar kesilen, kapı kapı şeker dağıtılan, düğün-dernek yapılan Beşir. Bir köyden diğerine adı yayılan, görenlerin diline düşen Beşir. Gözlerindeki ışığa imrenerek bakılan, yüzündeki nur hayranlık uyandıran Beşir. Zarife annenin "evim, ocağım" dediği, çoban Hasan'ın soyunu sürdüren Beşir... Ama tek bir sözle kaderin yüz çevirdiği, hayatı solan Beşir. Konuşamayacağını öğrendiğinde babasının gözünde bir hiç olan, zihinsel engelli olduğunu öğrendiğinde annesinin gözyaşlarına dönüşen Beşir. Ablalarının "kardeşim" demekte zorlandığı, onların çocuklarının "dayı" demeye utandığı Beşir. Köyün büyüklerinin acıyarak baktığı, küçüklerin ise alay ettiği Beşir. Yat Beşir, kalk Beşir, gül Beşir, ağla Beşir! Kısacası, ben, namıdiğer Deli Beşir.