"Kullandığımda hayatımda geri kalan her şeyi unutup bambaşka bir yerde buluyorum kendimi, tarif edemediğim türden uçsuz bucaksız bir yerde. Bazen her şey yok oluyor, bir tek ben kalıyorum, bazense tıpkı kitaplarda tasvir edilen cennetteki gibi bir yerde oluyorum. Uçuyorum, istediğim yere gidiyorum. Dünyayı ben yaratmışım gibi hissediyorum, dağ, taş, denizler, her şey bana aitmiş gibi. Fakat bu hislerin bedeli göründüğünden daha ağır. Şeytana ruhunu satmak, kendini teslim etmek ya da her ne dersen de, maddeye başladığında bunun geri dönüşü yok. Sonsuz haz, sonsuz kölelik. Kendini tanrı zannettiğin kısacık bir sürenin sonunda gerçek hayata dönüyorsun, ruhsuz bir kukla olarak."

''Havai Fişekler'' sol ellerinin serçe parmağında yeşil ojeyle gezen yıkıkların grubuydu. Bu one-shot @ficstation için yazılmıştır.

"Neden saçların gri senin?" "Sen neden hastane kokuyorsan, ondan."

"Sadece araba yarışına katılacağımızı söyledin, kucağında oturup yarışacağımızı söylemedin."