"Gel benimle, ben seni buradan kurtarırım." dedi, gözlerimi tekrar yüzüne çevirdim. Bu cümleyi kurarken ateş saçan gözlerinde en ufak tereddüt yoktu. Uzattığı eline baktım. Ona dokunmanın benim için ne kadar imkansız olduğundan bihaber beni bekliyordu. Derin bir nefes aldım. Ellerimi yere koydum ve hızla ayağa kalktım. "Gidelim, kurtar beni buradan." dedim. Başını onaylarcasına sallayıp odadan çıktığında merdivenlere yöneldi, ben de onu takip etmeye başladığımda, ardında bıraktığı kokusu başımı döndürüyordu. Aşağı indiğimizde bütün gözler üzerimize dikilmişken, hepsinin kafasına dayalı silahlar vardı ve kıpırdayamıyorlardı. Onlarca adamın içinden elimizi kolumuzu sallayarak evi terk ettik. Buz gibi havanın yüzüme çarpmasıyla sonunda nefes alabildiğimi hissettiğimde, "Nefesimi kesenlerin, nefeslerini kesmeden bu dünyadan gitmeyeceğim." diye sessizce mırıldandım. Önümdeki ela gözlü heykelin hızlı yürüyüşüne ayak uydurmaya çalışırken, birden arabanın önünde durdu ve binmem için kapıyı açtı. Ben de tereddüt etmeden içeri girdim. Kendisi de yanıma oturduğunda, "Hazır mısın?" dedi. "Hazırım, gidelim." dedim. Akşamın karanlığında gözlerimiz birbirine kenetlenmiş, ışıl ışıl parlıyorlardı. Asıl hikayem şimdi başlıyordu, bunu iliklerime kadar hissediyordum. İçimdeki güç ve öfke dolup taşarken kendime verdiğim sözleri, tek tek tutacağım zaman işte gelmişti.

Abraxas Malfoy, hayatı boyunca gerçekten sevdiği tek insanın, ilk aşkının katili olan Lord Voldemort'tan son nefesine kadar nefret edecekti.

İntihar ya da cinayet...üzeri kapalı gibi görünen derin bir sır perdesi... Oysa yeterince iyi kulak verirseniz ölüler de fısıldar ve gerçeği usul usul anlatırlar. O zaman sessiz ol ve iyi dinle, çünkü katil aramızda bir yerlerde! . Üzeri örtülmeye çalışılan bir cinayeti aydınlatmaya çalışan 4 genç oynadıkları oyunun ne kadar tehlikeli olduğunu fark ettiklerinde her şey için çok geç olacaktır...çünkü müzeler ilk başta hep merak uyandırıcıdır ancak her müzenin girilmemesi gereken, karanlık odaları vardı.

Bir kadın... Bir acı... İki hayat... İki aşk... EYLÜL 2020/ #macera 1. ŞUBAT 2021/ #ihanet 1. MART 2021/ #ihanet 1. MAYIS 2021/ #ihanet 1. AĞUSTOS 2021/ #romatikkomedi 1. AĞUSTOS 2021/ #gelecek 1. AĞUSTOS 2021/ #hata 1. AĞUSTOS 2021/ #karakter 1. EYLÜL 2021/ #hata 1. EYLÜL 2021/ #gelecek 1. EKİM 2021/ #geçmiş 1. KASIM 2021/ #karakter 1. ARALIK 2021/ #romantikkomedi 1. OCAK 2022/ #hata 1. MART 2022/ #seniseviyorum 1. +18 BU KİTAPTAKİ KİŞİ VE OLAYLARIN GERÇEK HAYATLA ALAKASI YOKTUR!

İki kız kardeş, gizemli bir adam, bir av, kurulan bir tuzak ve değişen hayatlar.. yetişkin!!! ŞUBAT 2021 #tuzak 1.'si AĞUSTOS 2021 #romantikkomedi 1.'si AĞUSTOS 2021/ #karakter 1. KASIM 2021/ #tuzak 1. KASIM 2021/ #sevgi 1. TEMMUZ 2022/ #karakter 1. AĞUSTOS 2022/ #romantikkomedi 1. 'si BU KİTAPTAKİ KİŞİ VE OLAYLARIN GERÇEK HAYATLA ALAKASI YOKTUR!

"Ben halledeceğim." Sustu, konuşmadan devam etmesini bekledim. "Senden istediğim dikkatli olman ve en ufak bir sezgide beni araman." Başımı onaylamaz anlamda salladım. "Ağabeylerim bile halledememişken sen nasıl halledeceksin Cihangir Ağa?" Sesim olduğundan daha soğuk çıkmıştı. Evet, kesinlikle bu konuda haklıydım. Kim töreye baş kaldırsa eğdirmeyi başarmışlardı bu devrin artık bir son bulması lazımdı. Yitip giden onca sevdanın ağıtıyla kan boyanmış töre yok olmalıydı. Derin bir nefes verdi. İradesiz bakışlarını bozmadan mırıldandı. "Ben ağabeyin değilim, demiştim."

Onunla tanışmamız klişe kitap girişlerindeki gibi olmamıştı. Bilirsiniz, yağmur yağmıyordu, hava kararmamıştı. Koşmuyor veya yürümüyordum. Bir sabah erken uyanmıştım ve onu odamda görüvermiştim işte. "Çocuk, sen bir garipsin. Ölmüş ama gömülmemişsin." xxx İthaf: Kabuslarla büyüyen büyük kalpli küçük bedenlere. xxx 170920 - 190920

tek bölümlük hikaye* 16 Ocak 2002 gecesi, camdan elleri olan bir adamla tanıştım. xxx 120720