" 'Mademoiselle Albertine gitti!' Istırap, insan psikolojisine, psikoloji biliminden çok daha derinlemesine nüfuz eder. Daha bir dakika önce, hislerini tahlil ederken, Albertine'le son bir kez görüşmeden, bu şekilde ayrılmanın, en çok istediğim şey olduğuna kanaat getirmiş, Albertine'in bana verdiği hazların vasatlığıyla beni mahrum ettiği hazların bolluğunu karşılaştırıp kendimi çok zeki bulmuş, onu artık görmek istemediğim, sevmediğim sonucuna varmıştım. Oysa, 'Mademoiselle Albertine gitti' sözleri, kalbime öyle bir acı saplamıştı ki, bu acıya pek uzun süre dayanamayacağımı hissediyordum. Benim nazarımda bir hiç olduğunu zannettiğim şey, demek ki aslında bütün hayatım, her şeyimdi." Marcel Proust'un dev yapıtının altıncı cildi Albertine Kayıp, tam da Mahpus'un gittiği yerden başlıyor: "Mademoiselle Albertine gitti!" Hizmetçi Françoise'ın bu ünleminin yankısı, romanı genişleyen halkalarla kuşatıyor: Andree'yle yüzleşme, birbirini izleyen telgraflar, Boulogne Ormanı'ndaki sarışın, birbirini yankılayan Combray ve Venedik... Gelgitin ardından, bir gondol gezintisinde ağır ağır açılan yeni ufuklar.

Üniversite sınavını kazanıp, "aşçılık" okumak isteyen" rüya" en yakın arkadaşları ile aynı apartmanda yan yana ev tutarlar ve en büyük hayallerini gerçekleştiren bu tayfayı çok güzel geçirilecek günler bekliyordur. Taki rüya okulunu pek bilmediği için Bi anda kendini bodrum katta kilitli olarak bulur oda Bi anda karanlık olunca korkudan napacağını bilemezken sırtını birine çarpar. Ve gördüğü o manzara karşısında aklını yitiririr. İşler Bi anda karışır...

baris arduc ve elçin sabunun hayati

Sadece okumaya devam et...