Hayat iki çizgi arasında kalan bir süreyi temsil ediyordu bizim için.Ne ilerisini görebiliyordum ne gerisini.Herşey ben doğmadan başlamıştı ama sonu ben ölene kadar gelmeyecekti belli ki. Yaşayacağından emin olmak hiç bir zaman bu kadar zor olmamıştı hayatımda.Bilmediğim sırlar gelip beni içine çekerken tek yapabildiğim dayanmaktı.Akıntıya kapılmadan dimdik ayakta durabilmek.Bu da en zor seçenekti. Sırların içinden gelen bir ateş kendimi bulmamda yardımcı olacak gibiydi.ama hayatında kimseye güvenmemiş olan benim için bu sıcaklığa aldanıp peşine takılmak imkansızdı.Ama kim bilir belkide beni de kandırıp onunla olmayı kabul ettirirdi? Zaman geçiyor ,dakikalar,saniyeler... Kimsenin bilmediği sırlar açığa çıkıyor tek tek ... Peki ben bunları kaldırmaya hazır mıyım ?