Gecenin koyu karanlığında, gökyüzünde bir yıldız kaydı. Ve iki genç kız, aynı anda fısıldadı: Bir gün iki ünlü yazar olacağız. Yıllar geçti, her gün doğan güneş, bu kez onlar için doğdu. Bu kez, onların cümlelerine düştü, karanlık gecedeki yıldızların ışığı. Anılarını yavaş yavaş kaybederken Mısra, Eylül yeniden geri getirdi onları. Yeniden aralarında diyaloglar değil, kelimeler dolaşsın; kalplerini eskisi gibi tek bir amaç uğruna attırabilsin diye. ★ Eylül, okuduğu satırların verdiği duyguyla dolan gözlerini sildi önce. Ardından usulca eğildi, ve arkadaşının kulağına fısıldadı; "Cümlelerimle cümlelerinin, tekrar dans etmesine, izin verir misin?"

.

"Yanımızdan geçip giden adamlar var... Bir de dönüp baktıklarımız, durup izlediklerimiz... Onlar Efsunlu Adamlar... Sırası geldikçe anlatılacaklar."

"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne