Αν. Μια λέξη τόσο μικρή, ώστε να χωρά ανάμεσα σε δύο ανάσες. Κι όμως, λίγες λέξεις κατάφεραν ποτέ να κουβαλήσουν τόσο μεγάλο βάρος μέσα στην ανθρώπινη σκέψη. Το «αν» δεν ανήκει στο παρόν. Δεν ανήκει ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον. Ζει κάπου ανάμεσα. Σε έναν τόπο που δεν μπορεί να αγγίξει κανείς και, παρ' όλα αυτά, επισκέπτεται ξανά και ξανά. Είναι η γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που συνέβη και σε αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί. Ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε όλες τις ζωές που δεν έζησε ποτέ ένας άνθρωπος. Ίσως γι' αυτό το «αν» να είναι τόσο επικίνδυνο. Διότι ζητά φαντασία. Παίρνει μια στιγμή και τη διπλασιάζει. Τη χωρίζει σε δεκάδες διαφορετικά μονοπάτια και αφήνει τον άνθρωπο να περιπλανιέται μέσα τους. Τον κάνει να αναρωτιέται πώς θα ήταν ο κόσμος αν είχε επιλέξει διαφορετικά. Και το παράδοξο είναι πως κανείς δεν θα μάθει ποτέ την απάντηση. Γιατί η ζωή χαρίζει μόνο μία εκδοχή των γεγονότων. Μία μόνο διαδρομή. Το «αν» είναι η ερώτηση που γεννιέται κάθε φορά που κάποιος κοιτάζει τη ζωή του και αναρωτιέται αν μια μόνο διαφορετική στιγμή θα μπορούσε να είχε αλλάξει τα πάντα.

Τι συμβαινει αληθεια μετα τον γαμο; Οταν τα φωτα σβηνουν, τα γελια των καλεσμενων χανονται και τα λουλουδια αρχιζουν σιγα σιγα να μαραινονται. Οταν η τελετη τελειωνει και μενουν δυο ανθρωποι μονοι μεσα στην πραγματικη ζωη. Τι απομενει τοτε; Ειναι ο γαμος μια αρχη η απλως μια υποσχεση που αρχιζει να δοκιμαζεται απο την πρωτη κι ολας μερα; Και μετα το τελος; Οταν κατι που καποτε εμοιαζε αιωνιο παυει να υπαρχει οπως το γνωριζαμε. Οταν οι λεξεις που λεχθηκαν με βεβαιοτητα αρχιζουν να ακουγονται ξενα στα ιδια αυτια που τις ειπαν. Τι απομενει μετα το για παντα; Ειναι το για παντα μια αιωνιοτητα η απλως ενα διαστημα που δεν ειχαμε ακομα μετρησει σωστα; Και οταν φτανει εκεινη η στιγμη που η καρδια αρχιζει να ψιθυριζει μια διαφορετικη λεξη; Αξ;ζει Τι σημαινει πραγματικα αυτη η λεξη; Αξιζει να μεινεις; Αξιζει να φυγεις; Αξιζει να παλεψεις για κατι που πονα; Η μηπως αξιζει να το αφησεις να τελειωσει; Και αν ολες αυτες οι ερωτησεις ειναι εκεινες που γεννιουν τις πιο σημαντικες στιγμες μιας ζωης... Μηπως ηρθε τελικα η ωρα να μαθουμε τις απαντησεις;

Ποτέ της έμαθε να ζει στη χλιδή... Πόσο μάλλον, όταν μεγάλωσε μετρώντας κάθε μπουκιά από το ψωμί που έτρωγε... Η Ισμήνη Μεϊμαρίδη όμως, είχε καταφέρει το ακατόρθωτο από μικρή και ενώ μεγάλωσε σε συνθήκες δύσκολες και φτωχικές, έγινε μια δασκάλα σε ειδικό σχολείο ψυχικής αγωγής και μέσω αυτού, πρόσφερε στον εαυτό της και στους γονείς της, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Ο Άλκης Στεργίου από την άλλη, δεν ήξερε τι εστί πείνα και κακουχίες... Με ένα κούνημα του δαχτύλου του, είχε στα πόδια του ότι ακριβώς αναζητούσε. Ο κακομαθημένος αλήτης της οικογένειας Στεργίου, είχε όμως βγει εκτός ελέγχου και έτσι όπως πήγαινε, θα ήταν αδύνατον να ηγηθεί της εταιρείας και να τελειώσει τις σπουδές του. Μικρός και ανώριμος. Έτσι τον έβλεπαν οι γονείς του. Μια δασκάλα για ιδιαίτερα, ένα μπλέξιμο, ένας θυμός... Θέλει να τη βγάλει από τη μέση. Εκείνη πάλι θέλει να κάνει τη δουλειά της... Μόνο ένας τρόπος υπήρχε για να τη ξεφορτωθεί... Να τους αποδείξει, ότι κανείς δεν είναι σωστός και πως όλοι μπροστά στο χρήμα είναι διεφθαρμένοι... Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού. Κατοχυρωμένα και υπογεγραμμένα Απαγ

Έφτασε νύφη της τιμής... Μα εκεί που την πήγαν, η τιμή δεν είχε φωνή. Είχε μόνο αίμα , πόνο και σιωπή. Είχε βία. Απειλές. Κορμί ξεσκισμενο. Ψυχές φθαρμένες... Η Αγγελική μπήκε σε ένα σπίτι που βρωμούσε αμαρτία. Ένα σπίτι σκληρό, πέτρινο, γεμάτο βλέμματα που δεν ξεχώριζαν τη γυναίκα απ' το χώμα... Όχι όλα τουλάχιστον. Κι όμως, εκεί, στη σκιά της ντροπής, γεννήθηκε κάτι που έμοιαζε με λύτρωση. Όχι καθαρή. Όχι επιτρεπτή. Μα ζωντανή. Μια συνεχή απαγόρευση και μια κάψα που δεν έλεγε να σβήσει... Και τότε όλα άλλαξαν. Η νύφη έχασε την τιμή της και ένας γιος της ψυχή του... Το βιβλίο αυτό θα είναι αρκετά σκληρό. Απευθύνεται σε άτομα που μπορούν να αντέξουν. Επίσης είναι άνω των 18 και το επισημαίνω All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Υπάρχουν άνθρωποι, που κάνουν όνειρα... Και ποιος δε κάνει; Το θέμα είναι, ποιο ακριβώς λευκό τα συνοδεύει.... Αυτό της αγνότητας; Ή αυτό της σκόνης; Don't copy ©2025-,2026 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού. Κατοχυρωμένα και υπογεγραμμένα Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Η Σελήνη και ο Ράφαελ μοιράστηκαν όνειρα και πληγές που κανείς άλλος δεν γνώριζε. Χρόνια μετά, η μοίρα τους φέρνει ξανά κοντά, και κάθε βλέμμα, κάθε άγγιγμα, μοιάζει να καίει περισσότερο από πριν. --------------- Μια φουλ κλισέ ιστορία Χιχι αλλά αυτό είναι το αγαπημένο μου trope so enjoy

Φανάρια... Άπειρα φανάρια υπάρχουν στους δρόμους. Περιμένουν, δίνουν το έναυσμα καθώς και τη προειδοποίηση... Το δικό μου ήταν μόνιμα κολλημένο στο κόκκινο της αμαρτίας... Είναι άραγε αμαρτία να δίνεις το κουφάρι σου; Ή μεγαλύτερη αμαρτία είναι να ερωτευτείς κάτι που δεν μπορείς να έχεις; Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού. Κατοχυρωμένα και υπογεγραμμένα Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.