"Burası Varoluş; burada ya kendini bulursun, yada kendinden vazgeçmek zorunda kalırsın." Ölümün nefesi hemen ensemde. Bak, hissediyor musun? Ben o nefese can verenim. Kendi ölümümü kendi ellerimle yetiştirenim. Şimdi o herkesten güçlü, senden bile. Yıkamazsın, hor göremezsin onu. Ölümüm zekidir benim, kıvrak zekası kuyuya düşürür seni. Karanlığında boğulurken, boğuluyorum diyemezsin. Korkarsın çünkü. Ürkütür seni görüntüsü, titrersin korkudan. Ama görmek istersin sürekli, hoşuna gider çünkü. O istemeden göremezsin onu. Görmek istemem zaten diyorsun değil mi? İstersin. Hastalıklı bir şekilde sürekli sonunu görmek istersin. Nasıl? Korktun değil mi? Bu benim ölümüm. Bu benim ruhumdaki prangam. Ölümüne aşık bir kadın düşünün. Ölüm onu kollar'ının arasına alıp, sarıp sarmalasın diye yalvaran bir kadın. Ona kucak açan, ölüm için ölen kadın. O benim. Bu benim hikayem. Bu benim sonum. O benim Güz Mevsim'indeki Prangam. 🍂

Şimdi Akrep'in zehri dudaklarının arasından akıp, vücudumda eriyordu. Uzuvlarımda artçı sarsılmalar meydana gelirken, zevk dalgasının boyutu bambaşkaydı. Bana armağan ettiği izler onun zehrinden bir paydı. Yanlış yapıyorduk. Uyduğumuz iblis bizi günahın en büyüğüne sürüklüyordu. Şeytanla kumar masasına oturmuştuk. Sonumuz yakındı. Sonumuz; başlangıcımızdı.