"Her şeyin bedeli var." Gecenin ayazında nefesi kalbini zorlarken kulaklarında bu sözler raks ediyordu. Duygularını hiçliğin denizinde boğan bir adam, yardıma muhtaç küçük bir kıza elini uzatırken o eli bırakmayacağını bilmiyordu. "Dikkat et, beni hiç tanımıyorsun." Kelimelerden damlayan kanlar genç adamın göz bebeğine karışırken Firuze'nin yüzünde küçük bir tebessüm filizleniyordu. "Belki itiraf edemiyorsun ama ben sana göz bebeğinden daha yakınım Enis. Seni hiç kimse benim kadar iyi tanıyamaz."

(1.5) Rosalinda Cruz, Brant Wood için elinden gelen her şeyi yaptı ama hiçbiri ona iyi gelmedi.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

"İyi geceler, Calum. Beni eskisi gibi hatırla." Calum Hood Fanfiction © Tüm hakları saklıdır

''Burada ne işin var Jungkook?'' Otel odamın kapısını yarım açmış olmama rağmen eliyle ittirerek odamın ortasına kadar ulaşmıştı. Üzerimden düşmek üzere olan fermuarını yarıya kadar açabilmeyi başardığım elbisemin üzerinde gezinen gözleri, vücudumun her zerresini ezberlemekle meşgulken yutkunmamak için kendimle savaş veriyor, yüzümün kızarmaması için tanrıya dua ediyordum. ''Sana diyorum Jungkook! Lütfen odamdan çık biri görecek.'' Vücudumda gezdirdiği gözlerini, gözlerime sabitleyince yutkunmamak için verdiğim savaşı bedenim kazanmış, sertçe yutkunup derince bir nefes almıştım. Ne zaman yalnız kalsak bedenim benden bağımsız hareket ediyordu. Göz temasını bozmadan yanıma geldiğinde omzumdan düşmek üzere olan elbiseye narince parmağını takıp konuşmaya başladığında alkol kokan nefesi yüzümü yalamıştı. "Aurora, üzerindeki elbise vücudundan kayıp gitmek için can atıyor. Ve ben de çıplak vücudunda parmak uçlarımı gezdirmek için can atıyorum." Smut olacaktır. Rahatsız olan okumasın.

"hey kızıl kafa! Bu kağıt parçası senden düştü sanırım." to, @nurrora tamamlandı.

Şarkılar yalan söylüyormuş Baran, kimse kimseyi öldürmüyormuş sevdadan... Şayet öyle olsaydı, girmez miydim benim için kazdığın mezara? Düşmez miydim o dipsiz çukurlara, karanlık kör kuyulara... Şiirler de yalan söylüyormuş Baran, düşülmüyormuş öyle ha deyince... Yürekte yanan yangın, kül etmiyormuş hiçbir bedeni. Şimdi ışıkları söndürmeli, Seni yazan kalemi kırmalı, Ve kalbimin kapılarını kapatmalıyım... İçim çok kanıyor, Ama savaşmalıyım. Tek bir damla gözyaşıma hapsedeceğim seni Baran. Yutkunduğum an gözümden değil, Kalbimden düştüğün an olacak inan.

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

(1) Matthew Curtis, tek gecelik ilişkileri severdi ama Veronica Wood'un ona hissettirdikleri birkaç saate sığamayacak kadar sıra dışıydı.