"Çeksene tetiği! Hadi yap bekliyorum, hadi! Öldür." göğsümün altından denize bırakılmış tatlı su balığı gibi çırpınan kalbimi gizlemeğe çalışarak alayla gülümsedim. "Ne oldu? Korkuyor musun? Evet korkuyorsun, korkmalısın da. Kendin kendinin sonu olacaksın. Bu sefer siyahınla boyamağa çalıştığın kadının beyaz ruhu bile kurtaramayacak seni." şakaklarıma bastırdığı silahın üzerindeki elini tuttu korkudan buz kesmiş ellerim. Parmakları arasında ilerleterek parmaklarımı tetiğin üstünde durdum. Silahı şakaklarımdan uzaklaştırarak ikimizin arasında durdurdum. Diğer elim gözlerine uzandığında son kez baktım evrenin en tehlikeli, en güzel, en yasak gözlerine. Kapattım. Tetiği çektik...

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."