💫Güneş bugün de olacak ihtimallere doğsun ~Dünyada bulamadığınız her şeyi uzayda aramayı deneyin

O, aslında kimdi? Bir adam, gizemlerle dolu... Geceleri, şehrin karanlık sokaklarında Barut ismiyle hayat buluyor. Ve şehrin yüzlerce mahallesinden birinde genç bir kadın, onlarca yazma girişimine rağmen asıl romanını yazmak için ilham kaynağını bekliyor. Barut, Şifa'ya ilham kaynağı olabilecek mi? Peki Şifa'nın tanıdığı kişi gerçekten Barut mu?

"Hasta'nın yakını mısınız?" Mehmet doktorun sorduğu soruya hiç düşünmeden aklından geçen cevabı verdi. "Evet. Eşiyim. Karımın durumu nasıl?" doktor'un yüzü üzüldüğünü belirten bir hal alırken Mehmet'in kaşları çatılmıştı. "Çarpmanın etkisiyle eşinizin beynindeki kayıt bölgesi ciddi hasar almış" "Ne demek istiyorsunuz Doktor Bey?" "Organik Amnezik Sendromu yani beyin hasarına bağlı hafıza bozukluğu dediğimiz bir durum oluşmuş. Eşiniz uyandığında bir çoğu şeyi hatırlayamaya bilir" "Bir çoğu şeyi derken?" "Bunu uyandığında anlayabiliriz. Belki bir kaç yıl belki de bütün geçmişini unutmuştur. Ama başta da söylediğim gibi beyindeki hasar ciddi bir boyutta... Kendinizi her türlü duruma hazırlayın" doktor başka bir şey söylemeyip uzaklaştığında Mehmet derin bir nefes alarak elleriyle yüzünü sıvazladı. Adımlarını Meleğin kaldığı odaya doğru ilerletip camdan içeriye baktı. Genç kızın kan kaybından dolayı solgun bedeni mavi bir pikenin altında yatıyordu. Etrafında olan kablolar insana ölümü düşündürürken Mehmet'in aklında olan tek şey hafıza kaybı meselesiydi. Bir süre öylece orada durarak kıza bakmaya başladı. Aldığı kararın bencilce ve bir o kadarda tehlikeli olduğunu bilsede vazgeçmeye niyeti yoktu. Bu kızı hayatında istiyordu ve hayatında da olmasını sağlayacaktı. Sonuçları ne olursa olsun. .. Yalanlarla inşa edilen aşkın gerçeğe dönüşmesinin hikayesi... Bu sefer Aşk, yalanın misafiriydi.

Benim hikayemde kötü kraliçe, saf kral, masum kız, beyaz atlı prens gibi ilgi çekici karakterler yok. Bu benim, sıradan mahallemde aşkı bulma hikâyem... Benim ufak dünyamı büyüten güzel kalpli bir adamı size kendi gözlerimle göstermeye çalışacağım. ... Her şey benim küçük bakkalıma bir şeyler almak için giren o güzel gözlü adamla başladı. Alışverişini yaptı, parasını ödedi ama poşetin içine kalbimi de koyup götürdü. Farkına bile varmadan... Hadi gelin, mahallemin ve kalbimin polisiyle tanışın...

(Mahallemin Polisi hikâyemdeki yan karakterler olan Kurşun ve Nergis'in hikâyesidir! Bağımsız olarak okuyabilirsiniz ^^) Derin nefesler alıp sımsıkı yumduğu gözlerini mümkünmüş gibi daha da sıktı. Biliyordu, buradaydı. Konuşmasına gerek yoktu. Ses çıkarmasına gerek yoktu. Varlığı, bütün her şeyi bir kenara itip ruhunun yanında yer alırken sese gerek yoktu. Nergis, onun geldiğini her zaman hissederdi. Öyle ki Sevda'nın çoğu zaman ona bu konuda takılmasına bile razı olurdu. Öyleydi çünkü. Nedeni veya nasılını bilmiyordu sadece Kurşun geldiğinde Nergis hissediyordu. Sevmek, ne bela bir şeydi böyle. "Nergis." O kulaklarından hiç çıkmayan tok sesi yağmurun sesine karıştığında gözyaşlarına inat başını dikleştirdi ve göz kapaklarını araladı. Gözleri Kurşun'un pişmanlık, utanç ve daha birçok duyguyla harmanlanmış gözlerini bulunca dudakları sanki duygularına inat yukarı kıvrıldı. Mutlu muydu? İnsan sadece mutluluktan mı gülümserdi? Hayır, bazı gülümsemeler içindeki acıyı dışarı vurmak için vardır. Gözyaşı mutsuzluğa, gülümseme mutluluğa esir edilmişti. "Gerçek mi?" Sesini zar zor sindiği derinlikten çıkarıp konuştuğunda Kurşun'un başını önüne eğip yutkunmasını izledi. Söze gerek yoktu işte. Duruşundan anlıyordu artık onu. Genç kızken kalbine işleyen adamı tanımaz mıydı?

Gözlerimi birbirine kenetlenmiş ellerimize çevirdim ve parmaklarımı daha çok sıktım. Derin bir nefes alıp "Beni ne kadar seviyorsun?" diye klişe bir soru attım ortaya. Nefesimi kesecek bir cevap beklemiyordum. Kesildi. Tam o anda nefesim kesildi. Hissettim. Tam o anda bana olan sevgisini hissettim. Sıradan değildi. Gerçekti. Bana olan sevgisi gerçekti. "Yıldızlar kadar." dedi. "Yıldızlar kadar seviyorum seni."

(Yetişkin İçerik) Bey kızı Mahinur, erkek kılığına girer Hazar Yüzbaşı'ndan eğitim alır. Talim yapmak, at binmek, erkekler gibi özgür yaşamak ister ama Hazar'a istemeden aşık olur. Hazar, Padişah'ın emriyle barış evliliği yapacaktır. Mahinur, erkek kılığında peşine takılır ve yolda aynı çadırda uyurlar. Herşeyden bihaber olan Hazar, onun Kara Bey'in kızı Mahinur olduğunu öğrenince, adını temizlemek için onunla evlenir. Aralarındaki öfkeli ateş onları tutkulu gecelere, kavga dolu sabahlara sürükler.

İnsan nüfusu engellemez şekilde çoğalmış insanlık kendi kendini yutan bir Leviathan canavarına dönüşmüştü.Burada yaşam bir madeni paradan değersizdi.Yalnızca insan gibi yaşamak isteseniz dahi, sistem insanlığı unutalı çok olmuştu ve beklenen kıyım başladı. •Ütopya #6 •Bilimkurgu #34 Teşekkürler 💙

Beraber büyüyen sımsıkı dört dost... Onlara meydan okuyan kader, on yaşında birbirinden ayırdığı bu dört dostu yıllar sonra tekrar bir araya getirdi. Dört arkadaş yine kaderine mahkum kalıp dağılacak mı? Yoksa savaşıp ayrılmayacak mı? Peki ya siz onların birlikte verdiği mücadelede bizimle misiniz?

Deniz elimden tutmuş , zifiri karanlıkta beni yönlendiriyordu. O olmasaydı meyve ağaçlarından birine toslayabilirdim. İkimiz de sessizdik. Bu sessizlik o kadar çok şey anlatıyordu ki , kafam almaz olmuştu. Mesela birazdan konuşacağımız şey çok ciddiydi , hatta o kadar ciddi bir konuydu ki , sonunda Deniz'imden ayrı kalmaktan korkuyordum. Onsuz nefes alamazdım , ne kadar klişe olsa da... Bir düzlüğe çıktığımızda önümde ayna gibi , ay ışığında parlayan bir göl vardı. Burası muhteşemdi , tıpkı yanımdaki adam gibi... Ahşaptan yapılma göl evinin önüne geldik. Kapıyı ittirdi ve içeriye girdi. Gölü görünce bıraktığım elini bana uzattı. "Gir içeriye , üşüyeceksin." Eline tutunup içeriye girdim. Keskin çam kokusu genzimi yakıyordu. Beni çift kişilik kanepenin üstüne oturttu ve üstüme bir battaniye örttü. Antalya'nın , bu mevsimde bu kadar soğuk olabileceğinin farkında değildim. Rüzgar vardı çokça. Tek odalı göl evinin ahşap duvarlarından içeriye sızıyordu , duvar da denemezdi ya , neyse. Bir köşeye ilgisizce istiflenmiş odun yığınından birkaç odun seçti ve sobayı yakmaya başladı. Çıraları tutuşturduktan sonra sobanın içine attı. Orada biraz bekleyip ellerini ısıttı. Sonra o elleriyle yanıma gelip kızaran burnumu ısıttı. Gözlerim bu sıcaklığa , Deniz'in bana olan sıcaklığına doldu. Burnum sızlıyordu , histeri krizine girmek üzereydim. Damlalar ardı ardına akarken Deniz'im telaş yapmıştı. Battaniyenin içine çağırdım onu. Canımın yanmadığına kanaat getirince yanıma sokuldu. Daha doğrusu onun o koca cüssesinin altına sokulan bendim. Kelimeler iznimi almadan döküldü dudaklarımdan. "Kimse sevmedi senin kadar beni..."