Yüz yıl önce, gökyüzü mavi bir ışıkla aydınlandı. O ay ışığını bile gölgede bırakan ışık yaklaşan bir savaşın, yüz yıllık bir lanetin ve antik bir ruhun sessiz çığlıklarıydı. Üçüncü Arenis Dominic, karanlığa hükmeden Sheldon'ı bir asır önceki büyük savaşlarında mühürlemiş ama karşılığında bir kahraman olarak hayata gözlerini yummuştu. O gece kalkanın üzerinde parlayan mavi ışıklar, hem bir sonun hem de bir başlangıcın işaretiydi. Büyük savaştan yüz yıl sonrasında Jennifer adında bir kız çocuğu ruhundan, damarlarından taşan uçsuz bucaksız güçten habersiz bir şekilde başka bir dünyada büyüyordu. Küçücük yaşında daha hiçbir şeyin farkında bile değilken kendi dünyasından kaçırılıp her şeyden bir haber bir şekilde hayata yeniden başlamış, kendi ışığından, kendi kaderinden uzaklaşmıştı. Fakat kötülüğün sisleri yeniden karanlık ormanın köklerinde dolaşmaya başlamıştı bile. Elarion'un ucu bucağı gözükmeyen ormanlarında ve Lunaris halkının korku içindeki ruhlarında bir sonraki Arenis'e olan ihtiyaç gün geçtikçe artıyordu. Sheldon ise lanetinin zincirlerini kırmak üzereydi. Ve Jennifer, kiminin geleceğine asla inanmadığı, kiminin ise kehanet dediği o ruhun, dördüncü Arenis'in ta kendisi olduğunu öğrenmek üzere. Lunaris'in semalarını kaplayan kalkan mavi ışıklarıla birlikte yeniden göğü aydınlatırken Karanlık ormanın çam ağaçları sanki korkarmışçasına titreşiyorlardı. Işık ise geri dönmek üzereydi... Ama bu kez Arenis'in kalbindeki kudretli güce rağmen Jennifer'ın içinde büyük bir korku ve yüzyıllık bir lanetin yankısı vardı.