Bir kitap çevirmeninin hayatı ne kadar tek düze olabilir ki? Emin olun Zeynep'in hayatı herkesten daha fazla sıradandı. Taa ki yeni, bir iş buluna dek . *** Heyecan? Belki biraz var. Tamam çokça heyecanlıyım. Kafamda bir sürü soru vardı. İlk öncelikle beni nereden bulmuşlardı? Şu bir haftadan beri bir şey yaptığımı- iş başvurusunda bulunmak gibi- zannetmiyorum. Öncesinde ise böyle bir yayın evine başvuru yaptığımı hatırlamıyorum. Neyse diyerek düşüncelerimi sonlandırıp sağ ayağımla yayın evine giriyorum.

O an yalnızca kaçmak istedim. Sanki kaçsam her şey düzelecekte çocukluğumu geri alabilecektim. Artık bu olanlara dayanamıyordum; acıya dayanamıyordum... Önümdeki upuzun yolda koşmaya devam ettim. Terden sırılsıklam olmuş saçlarım enseme kök salmıştı neredeyse. Nefes nefese kalırken artık durmam gerektiğini anlamıştım ya da derhal saklanmam gerekiyordu. Bunun için hiç düşünmeden önümdeki açık duran ilk kapıyla göz göze gelince arkama dahi bakmadan içeri girdim. Bu yer, bu insanlar bana acı veriyordu yalnızca. Bu ev ise bana bir hayat ışığı sunmuştu yeniden ama nereden bilebilirdim ki bu ışığında sönüp yeniden yalnız kalmamı sağlayacağını. Yeniden yalnızlığa mahkum olacağımı.. ☆☆☆ Hikayeme Hoşgeldiniz. Sabırla okumanızı tavsiye ederim. İlk birkaç bölümden sonra bırakamayacağınıza garanti verebilirim.

Gözlerini kapat ve öyle kal sonsuza kadar. Çünkü hiç görmemiş birine gök kuşağını anlatmaktan daha kolay. COPYRIGHT© Tüm hakları saklıdır.

Didem Akgül, bir şirkette müdür yardımcısıydı. Paris'e iş için giden Didem hayatının aşkıyla, Şahin Giray Eroğluyla tam da orada tanışmıştı. Ünlü Eyfel Kulesinin zirvesinde. Her şey harika gidiyorken Şahin Giray'ın aniden ortadan kaybolmasıyla hayatı alt üst olan Didem, İstanbul'a döndüğünde şok edici bir gerçekle yüzleşecektir. (Tamamlandı) ©Tüm Hakları Saklıdır

Hafıza kaybı yaşayan bir kız ve telefonunda Aşk diye kayıtlı tanımadığı bir numara. Bu onların birbirini bulma hikâyesi. ---------- Asena: Kimsiniz? Aşk: Bunu ben sormalıyım. Aşk: Kimsin? Asena: Ama numaranız bende kayıtlı. Aşk: Ama bende kayıtlı değil. Asena: Başıma bir olay geldi. Daha doğrusu bir kaza. Bu sebeple bazı sorunlarım var. Yanlış bir şey yapmak istemiyorum. Bu yüzden ismimi söyleyemeyeceğim. Asena: Rahatsız ettiğim için üzgünüm. Aşk: Eski sevgilim ve arkadaşlarımın birçoğu şu an beni engellemiş durumda. Anlayacağın hiç sevilmeyen bir tipim. Aşk: Ve sen beni tanımıyorsun ama sende numaram var? Aşk: Rehberinde ne diye kayıtlıyım onu söyle bari. Seni tanıyor muyum merak ettim. Asena: Rehberimde...Aşk diye kayıtlısınız.

-TAMAMLANDI- " Beni telefonuna kelebek diye kaydetmişsin.. O kadar özel olduğumu bilmiyordum.." " Hissettirseydim bilirdin. Ama özel olduğun için falan değil. Kelebek tam anlamıyla seni temsil ediyor.. Bilirsin, kelebeklerin ömrü 2 gündür.." "Sen bana yangın ol efendim, ben sana Rüzgar..."

TAMAMLANDI Serinin ilk kitabıdır. Bu kulübe girmek istiyorsan altın kurala uymalısın; erkeklerin hayatını mahvetmek! Kolay ve eğlenceli görünüyor. Ya erkeklerlerin kuralı da kızların hayatını mahvetmekse? gençkız edebiyatı #1 (28.05.2018) Tüm hakları saklıdır. Çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Çizgi meselesini bilir misiniz? Hani dark side falan... Yoldan çıkmak, yer altına inmek... Doğru ile yanlış arasındaki o ince çizgiden bahsediyorum evet. Uzatmadan günün sorusuna gelelim öyleyse; bir şey kime göre iyi-neye göre kötüdür? Bir çoğumuz için bu sınırları yasalar çizer. İstersen uyma! Ama bazılarımız farklıdır. Gri bölgeler onlardan sorulur. Onlar ya kazanırlar ya da kaybederler. Yasanın gölgesindeki kişilerdir onlar; ajanlar. Anladığınızı farkettim. Evet malesef bizim karakterimiz de ajan. Bir kurşun gibi sıkı. Ve gittiği yönü hesaplayacak kadar yetenekli. Şimdi sorarsınız siz, kötü mü yoksa iyi mi? Ve huzurlarınızda, AKSİYON MÜHENDİSİ...

" Baba yine bir intihar vakası." dedi karşısında duran kendisinden genç adama karşı. Adam bir anda sinirle bastonuyla yere sert bir şekilde vurdu. Bu adamın emri olmadan kim intihar ederdi ? İntihar sayısı gittikce artıyordu.İnsanları hayvan avlar gibi avlayan adam nedense bu olayda sinirleniyordu. Bu sinir nedendi ? İnsanları zevk için bile öldürüyordu. Belki de onların canını kendisi alamadığı içindi bu sinir . "Hemen arabayı hazırlat! Bir gidip görelim bakalım " dedi ölüm sessizliğinde ki sesiyle. Emri alan adam hemen odadan çıktı. Kapıyı kapatır kapatmaz derin bir nefes aldı . Bu adam gerçekten korkunçtu... Karşısında duran sisli havaya baktı adam. Havayı derince içine çekti.Sonra kafasını aşağı indirdi ve parçalanmış cesetlere baktı. Gülümsedi. Salaklar ölmek için kendisine gelmeliydiler . Ne diye bu uçurumdan atladılar ki ? "Ölecek kadar hayattan kopmuş olamazlar.Ben boşuna demiyorum 'Bunlar gerksiz hayvanlar ' diye " dedi tiksinerek aşağıda duran cesetlere karşı. Yanındaki adam bir şey söylemek istiyordu ama korkuyordu. Düşündü...Bu adam hiç kimseyi sebepsiz yere öldürmez . Söylese nolurdu ki ? Ağzını açtı söyleyecekti ki yine kapattı .Ahh! bu yanında duran ecel gibi adam gerçekten korkunçtu. Ecel gibi duran adam anlamış olacak ki güldü. Korkak! dedi içinden. " Söyle " dedi parmağındaki ejderha şeklindeki yüzüğüne bakarken "Efendim ama siz de onları öldürüyorsunuz sonuçta . Ken- " " Benim ismim HADES . Birisinin onları avlaması gerek . Ve o avlayan kişi de benim, bir başkası değil." dedi şeytani gülümsemesiyle.