"Bir kitap için mi ağladın" diye alay edercesine konuştu. "Bu kadar sulugöz değildim ama bu kitap çok etkileyici" Bu çocuk beni sinir ediyor. "Neresi duygusal ver" kitabı ona verdim ve satırı gösterdim. "İşte BURASI" "Çok aptalca" dedi gülerek "Sen aşkın ne demek olduğunu bilmediğin için olabilir" diye sinirli bir şekilde konuştum. "Emin ol ki senden çok iyi biliyorum" "Hiç aşık olmuş gibi gözükmüyorsun" "Ben aşk adamıyım" dedi gülerek "Ukala" "Sevimsiz" "Öküz" "Sulugöz" "Gıcık" "Salak"

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

Almanya'ya gitmemle hayatımın degismesi, neredeyse ayni anda oldu. Yeni okuluma alısmak bir yana bir de evde beni bekleyen bir cocuk vardi. KUZENİM!

Lisedeki ilk yılımdan sonra her zamanki Bodrum tatilinin düşüncesi, benim için fazlasıyla sıradandı. Ama sıradan olmayan bir şey vardı ki o da yan evdeki çocuktu. (Tüm hakları yastığımın altında saklıdır)

Bu hikayeye başlayıp; elinden bırakamayan, bir günde tüm hikayeyi bitiren ve hatta derste okurken yakalanan, otobüste okurken ineceği yeri kaçıran, sınav haftasında başladıysa hiç birine çalışamayan, annesinden sürekli 'bırak artık şu telefonu' repliğini duymasına rağmen heyecanla devam eden, bunlara rağmen iyi ki okumuşum, diyen okuyucularım var benim. Bu hikaye elinizden bırakamayacağınız, okuyarak üstte yazdıklarımı yaşama olasılığınızı arttıracağınız ama yine de bana gelip 'yeni bölüm yaz' diyen okuyucularımdan olacağınız bir hikaye. İnanmıyorsanız deneyebilirsiniz, "Tatiller her zaman güzeldir ama en güzel tatil daima yaz tatilidir. Tutku hiç gitmesin, yaz hiç bitmesin." Demiştik, yaz bitti, peki ya aşk? Tüm hakları saklıdır.