Sevgili ATE, ruhunun yaralarını değil yaraladığın ruhları görmen gerek. Çünkü henüz yaraladıkların ağır basıyor. Dürüst olmam gerekirse dürüst olamıyorum. Korkma! Senden sadakat bekleyemem, güven ve huzur da. Ben sadece kendini yaralamanı, ağır basan tarafın sen olmasını istemiyorum hepsi bu. Günahlarını kabullenmişsin.. Hatalarını da öyle. Onları seviyorsun. Kirpiklerinden dökülen her bir zerreyi hak ediyorsun.

Eğer günün birinde gerçeği ayırt edemeyeceğiniz kadar daralırsa ruhunuz, yazın. Yazmak, sevgilerin başlangıcı. Yazmak, mutluluğun ilk adımı. Yazmak, kötü her duygunun dengelenmesine yardımcı tek araç. Yazmayı kişiliğin bir parçası haline getiren Meltem'in, yapboz tadındaki hikayesinde kendiyle çekişmesini zevkle okuyacağınızı garanti ederim.

Aşksız ve paramparçaydı yaşam, Bir inancın yüceliğinde buldum seni. Bir kavganın güzelliğinde sevdim. Bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek. Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

''Ey düşmanım, sen benim ifadem ve hızımsın; Gündüz geceye muhtaç, bana da sen lazımsın!''