Gözlerimi hayal kırıklığına uğramamak için açmadım. Bunu taşıyamazdım .Geçmişimde bu kadar güzel anılarım varken, şimdiki yalnızlığım ağrıma gidiyordu. Gözümden akan bir damla yaş yanağımdan süzülürken ruhumu ısıtan tek şey buydu. Acıyı iliklerime kadar hissederken bu acıya göz yaşlarımda eşlik ediyordu.Acıyı bilirsiniz. Sizin boşluğunuzdan yararlanmayı iyi bilirdi. Ve ruhlarımız bu boşluğa geceleri daha çok düşerdi. Gündüzleri ne kadar arkadaşı varsa geceleride o kadar yalnızlaşıyordu körpe ruhum. Geceleri tek dostum küçük serçe, bazende ay ve yıldızlar. Ya da karanlık gökyüzü. Oysa küçükken karanlık gökyüzünden korkardım. Şimdi ise sığındığım şeyler arasında başı çekiyordu. Buğulu gözlerimi yıldızlara çevirdim. Kayan bir yıldız gördüğümde içimde küllenen ve tutuşmaya yüz tutmuş olan bir parça umutla dilek diledim. Ben ümitsizliğin değil, ümitsizlik benim kölem olsun. Gözlerim son kez aya tutunduğunda artık düşünmek için mecalim kalmamıştı. Kendimi yalnızlığın kollarına bırakırken tek düşündüğüm bu evden ve tutsaklıktan kurtulacağım gündü.

Batı için hayatındaki en değerli varlık, ikizi Doğu'ydu. Doğu, ikizine en az ismi kadar zıt bir karaktere sahipti ama onun deyimiyle diğer yarısıydı ve o olmadıkça bir yanı hep buruktu. Ancak beraber verildikleri yurtta bir gece çıkan yangın her şeyi altüst etmişti. Çünkü büyük yangından sonra Doğu ve Batı'nın yolları ayrılmış, kader ikisini farklı yörüngelere savurmuştu. Bundan seneler sonra, Doğu evlat edinildiği mükemmel aile tarafından iyi yetiştirilmiş bir delikanlı olmuş; hep hayatın güzel tarafını görmüştü. Ancak Batı için aynı şeyler söz konusu değildi. O, yangından sonra evlatlık verilen ikizini bulmak için kaçmış, kaçarken belanın ta kendisi olan huysuz bir adama rastlamıştı. Böylece Batı, günah çukurunun ortasına daha on yaşındayken batmıştı. Zamanla kendisini büyüten adamı ustası olarak kabullendiğindeyse hayatın kötü yüzüyle tanışmaya istemeden de olsa boyun eğmişti. Zira o, Doğu kadar şanslı değildi. Hiç olmamıştı. Fakat kader yeniden buluşmaları gereken vakti yazdığında roller değişmişti. Doğu; Batı'nın yönettiği bir hırsızlık çetesine dahil olmuş, Batı gücü avuçlarının arasına almıştı. Şimdi sıra, intikamındaydı. Bu yolda öğrendiği gerçekler ve yaşayacaklarıysa onun için ölüme biletti. Batı artık cehennemin ta kendisiydi, Doğu ise cehenneme kendi ayaklarıyla gidecekti. Bu, onların hikayesiydi. Peki sevgi, her şeyi yener miydi? * İntikam en çok sahibinin canını acıtır.