"Şimdi niye üçümüz olduğunu anlıyor musun? Sen karına bile fazlasıyla uzaksın, bize nasıl yakın olacaktın abi?" Aytaç bir eliyle ağzını kapatıp dumura uğramış bir şekilde bakışlarını üçümüz üzerinde dolaştırıyordu. Polis sirenleri kulaklarımızı doldurduğunda doğruldum. Feride daha yüksek sesle ağlamaya başladı ve Korhan ona daha çok sarıldı. İkisi kadın olmak üzere üç polis yanımıza doğru gelmeye başladılar.

Boş kalan son sayfa dolmadan, kibritler yere saçılmadan, yanan son mum sönmeden, bu yabancı duman her yanımızı sarmadan ve onlar beni bulmadan bul beni...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

ÇÜNKÜ HAYAT ÖLMEYİ DEĞİL YAŞAMAYI SEÇTİ... Sevgi neydi ? Bu sorunun cevabını Ateş hiç öğrenmemişti . Ne sevilmişti , nede sevmişti . Ta ki o güne kadar, Ateş sevgi nedir bilmezdi . Ateş istedi ki sadece bir kez sevilsin . Ateş annesinden alamadığı sevgiyi dışarıda aradı fakat bulamadı . Sonra bir şey gördü ve o gün dedi ki, işte bu kız benim hayatımı değiştirecek olan o kız . Ateşin tek ihtiyacı sevilmek istemesiyken , Doğa nın tek ihtiyacı yanlız kalmaktı... Doğanın tek şansı Ailesi iken Ateşin tek şanssızlığı Ailesi olmuştu.... GECE KIZI Bu kitabın kurgusu tamamen bana aittir. Her şey hayel ürünüdür . Gerçek bir olay yoktur .