O kadar zehirliydi ki, beni yok etmesinden korkuyordum... İlk versiyonu kaldırılmıştır. Bölümler düzenlenip yeniden yüklenecektir. ****** Not; kitabın tüm hakları bana aittir. Kopyalanma veya çalıntı gibi bir durum olursa yasal işlemlere baş vurulacaktır. Wattpad'te bu isimde ilk kitaptır. 24/10/2020

(Yakında bölümler düzenlenecektir. Yeni başlayacaksanız düzenlemeyi beklemeniz faydalı olur çünkü kurgu aynı kalsa da birçok bölüm baştan yazılıyor. Şu anda düzenlenmiş bölümlerin yayınlandığı tek yer benim wp kanalım, düzenlenme tamamlanınca buraya da yüklenecek. Yeni bölümler ise düzenlenmiş bölümler buraya yüklendikten sonra kaldığı yerden devam edecek.) ☼ ☾ Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.

Mahperi: sizce bizi özlemişler midir? Burak: onu bilemem ama biz onları çok özledik. Bizi özlemişlerdir ama seni özlememişlerdir bence. Bu yakışıklı abilere sürekli problem çıkaran bir cadıyı kim sever? Di mi kızlar? Tufan: o acımasız yazar bizi aylarca ayrı bıraktı onlardan. Kızlar ben olmadan yapamıyor. Bebeklerim kaslarımdan ayrı kaldılar. Kıvanç: karakedinin dediğine göre yeniden başlayacakmışız. Benim gibi tatlı birinden uzak kalmak onları zorlamış olmalı. Ben de bu melek gibi okuyuculardan uzak kaldığım için çok zorlandım. Tufan: başlayalım bakalım. Mahperi: yaşasın! Burak: Mahperi sence de o etek çok kısa değil mi? GERİ DÖNDÜLER!

[kısa süreliğine askıda] O bebeği kabullenebileceğini düşünmüştü. Belki üvey de olsa bir kardeşinin olması onu iyi hissettirecekti. Ama yaşanılanlardan sonra hayatını iğrenç bir hâle getirdiği için o bebeğe sadece nefret besleyecekti. Bunun tek sorumlusuysa ailesiydi. Farkında olmadan Aaron'ın unutamayacağı darbeler almasına sebep olurlarken aynı zamanda da her şeyden habersiz suçsuz bir kızın hayatını karartacaklardı... 🗝 Elini tekrardan yüzümde hissettiğimde ağlama isteğime karşı koymaya çalışıyordum. Deli gibi korkuyordum. Öyle ki biraz daha bu durumda kalırsak korkudan titremeye bile başlayabilirdim. Kulağımın arkasındaki eli yavaş yavaş aşağıya doğru kaydı ve bir anda boğazımı kavradı. Gözümden bir damla yaş akarken "Aaron..." diye fısıldadım düşündüğü şeyi yapmaması için. Eli boğazımı sıkmıyordu ama ufacık bir güçle bile beni nefessiz bırakabilirdi. Bu düşünce âdeta nefes alış verişlerimin hızlanmasına sebep olurken vücudum çoktan benden bağımsız olarak hareket etmeye başlamıştı. "Söyle meleğim." "B-bırak lütfen." "Bırakmazsam ne olurmuş?" 13.09.2020