Karanlık geçmiş, kaybolan yıllar, silinmeyen yaşanmışlıklar ve yarım kalan sözler... Hiçbir şeyin masum olmadığı bu yerde önce ruhumu kirlettiler. Sonra çiçekleri seven ellerimi kanattılar. Bu dünyanın en güzel varlıklarının üzerine kan bulaştırdım. Çünkü ben artık bir cehennemdim. Ben azaptım. Ben kayıptım. Ruhumun en derininde, çoktan gömülmüş bir masumiyet mezarı vardı. Kimseye acımayacaktım; çünkü o mezarın üstüne toprak atılalı çok olmuştu.

Kahverengi olan ve herkese soğuklukla baktığı o gözlere baktım "Gerçekten ölmemi mi istiyorsun." diye sordum. Tabiki de bir cevap alamadım. Kendimi merdiven boşluğuna bırakırken "O zaman öleceğim." dediğim gibi ellerini belimde hissettim. Beni kendine doğru çekmişti. Her zamanki soğukluğuyla bana baktı "Öleceksen başka yerde öl. Gözlerimin önünde ölürsen vicdan azabı çekerim." dedi. Benim tek suçum onu gerçekten sevmekti.

🏀 Sayın sen, ben Deva. Deva Çetinceviz. Adımdan da anlayacağın üzere ben kolay lokma biri değilim. Evet, babam beni erkek gibi büyüttü ama öyle olmasaydı da ben tuttuğunu koparan bir kadın olurdum. Benim hikâyem, kardeşimin başımıza açtığı işler yüzünden babamın benden yardım istemesiyle başladı. Ama bu sandığın kadar küçük bir yardım değildi. Yardımcı antrenörlük yaptığı bir basketbol takımında iki aylığına onun yerine bakmamı istiyordu. Bu benim için çocuk oyuncağıydı. İşi yerine getirebilecek kabiliyete sahiptim. Kolaylıkla üstünden gelebilirdim. Lakin küçük bir sorunumuz vardı. Bu işi erkek kılığına girerek yapmak zorundaydım. Hem de bir erkek basketbol takımında. Anlayacağın üzere olaylar karışık, yolumuz engebeli. Ve ben agresif bir şoförüm. Erkek gibi büyümekle erkek olmak arasındaki farkı göreceğim bu yolda bana eşlik edersen kendimi daha az yalnız hissederim. Hazırsan başlayalım mı?

Tesadüflerle şekillenen hayatlar ve onları değiştiren seçimler. Rümeysa ile Polat'ın yolları, sıradan olmayan bir tesadüfle kesişti. Peki ya sandıklarımızın ötesinde, gerçek bir kader varsa? Tesadüfler mi, yoksa kader mi onları bir araya getirdi? ^^^^ Yayın Tarihi: 27/12/2022 Son Yayın Tarihi: 27/06/2023

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Karantina bir yaşam tarzıdır belki bazıları için. Ama şuan her detayı anlatmayacağım çünkü dudaklarımın arasından her ruhumdan geçeni göndersem, ruhuma ne kalır?.. Bu, mahşerin dört atlısının hikayesi... (Bu arada kapağı ben tasarladım ehehe, aslında gök yüzü aydınlıktı yjhtgfd) BU KİTABI EĞER GERÇEKTEKİ KARANTİNA KİTABINI OKUMAYI "*PLANLIYORSANIZ*" OKUMAYIN SPOİ İÇERİR. ama bu tamamen bedava bir karantina kitabıdır. tabii ki de benim uyarlamamla.

İKİ AJAN Bir operasyon Tanışma GERÇEKLER

Beyza İstanbul'a yeni taşınmıştı yeni hayatında değişikliklerden yaşayacağı korku ve gerilim dolu anlardan haberi yoktu işte herşey o okul ile başlamıştı, burada yeni bir hayat vardı herşey daha yeni başlıyordu...

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------