"Biri Roma'nın hiç sönmeyen ateşi, diğeri Kayı'nın sarp kayalara çarpan fırtınası..." Söğüt'ün ayazı yerini baharın ilk müjdesine bıraktığında, kader iki ayrı dünyayı tek bir dere kenarında birleştirdi. Bir tarafta Kayı'nın izzetli kızı, kılıcı namusu, bakışı vatanı olan Fatma; diğer tarafta Roma'nın yenilmez komutanı, yüreği buz tutmuş heybetli Flavius. O gün atılan bir ok, sadece bir Moğol nökertini değil, iki düşman kalbi de tam ortasından vurmuştu. Bir bakışta başlayan o sessiz yemin, Bizans'ın soğuk zırhları ile Türkmen obasının kutsal ateş arasına ekilen yasak bir tohumdu. Ve sonra... Araya kan girdi. Araya surlar, dualar ve diller girdi. Yıllar birer birer takvimden dökülürken; biri Roma'nın en keskin kılıcı oldu, diğeri obasının elif gibi dik duran hatunu. Biri Bursa'yı canı pahasına savunmaya yemin etti, diğeri o kaleyi fethetmeyi düşleyen bir neslin evladıydı. Şimdi, aradan geçen koca bir ömürden sonra, kader onları tekrar karşı karşıya getiriyor. Ama bu kez çiçekli kırlar yok; barut kokusu, kılıç şakırtısı ve kuşatma altındaki bir şehrin feryadı var. Yüreğe düşen bir isim, bir imparatorluğun kaderini değiştirebilir mi? İmanın ve sadakatin sınandığı bu meydanda, aşk kendine sığınacak bir kale bulabilir mi? "Gözlerini benden kaçırma Fatma... Ben o oku attığım gün, seninle birlikte kendi kaderimi de vurdum."

Felaket Çiçeği, 18+ ve rahatsız edici (işkence, küfür vb) sahneler içermektedir bunu bilerek okuyun. "Ama şunu merak ediyorum, Adelfa Taygun." Sesi daha da karardı. "İnsan on iki yaşındayken birinin hayatını mahvedip sonra nasıl bu kadar rahat yürüyebiliyor?" Kalbim bir saniye durdu. Ne dediğini anlamaya çalışıyordum. "Ne-" Alpkan sözümü kesti. Gözleri artık açıkça nefret doluydu. "Benim ablamı toprağa koyduklarında sen on iki yaşındaydın." O an dünya sanki sessizleşti. Nefesim sıkıştı. Alpkan başını hafifçe yana eğdi. Ve son cümleyi fısıldadı. "Bir insan bu kadar küçükken bile nasıl bu kadar kirli olabilir, Adelfa?" Sonra çok daha sert bir sesle ekledi "Demek ki gerçekten doğruymuş." Gözleri buz gibiydi. "Sen de ailen kadar kirlisin. O masum yüzünle insanları kandırma. İçin kara senin kızım!"

Karanlık geçmiş, kaybolan yıllar, silinmeyen yaşanmışlıklar ve yarım kalan sözler... Hiçbir şeyin masum olmadığı bu yerde önce ruhumu kirlettiler. Sonra çiçekleri seven ellerimi kanattılar. Bu dünyanın en güzel varlıklarının üzerine kan bulaştırdım. Çünkü ben artık bir cehennemdim. Ben azaptım. Ben kayıptım. Ruhumun en derininde, çoktan gömülmüş bir masumiyet mezarı vardı. Kimseye acımayacaktım; çünkü o mezarın üstüne toprak atılalı çok olmuştu.

Kahverengi olan ve herkese soğuklukla baktığı o gözlere baktım "Gerçekten ölmemi mi istiyorsun." diye sordum. Tabiki de bir cevap alamadım. Kendimi merdiven boşluğuna bırakırken "O zaman öleceğim." dediğim gibi ellerini belimde hissettim. Beni kendine doğru çekmişti. Her zamanki soğukluğuyla bana baktı "Öleceksen başka yerde öl. Gözlerimin önünde ölürsen vicdan azabı çekerim." dedi. Benim tek suçum onu gerçekten sevmekti.

🏀 Sayın sen, ben Deva. Deva Çetinceviz. Adımdan da anlayacağın üzere ben kolay lokma biri değilim. Evet, babam beni erkek gibi büyüttü ama öyle olmasaydı da ben tuttuğunu koparan bir kadın olurdum. Benim hikâyem, kardeşimin başımıza açtığı işler yüzünden babamın benden yardım istemesiyle başladı. Ama bu sandığın kadar küçük bir yardım değildi. Yardımcı antrenörlük yaptığı bir basketbol takımında iki aylığına onun yerine bakmamı istiyordu. Bu benim için çocuk oyuncağıydı. İşi yerine getirebilecek kabiliyete sahiptim. Kolaylıkla üstünden gelebilirdim. Lakin küçük bir sorunumuz vardı. Bu işi erkek kılığına girerek yapmak zorundaydım. Hem de bir erkek basketbol takımında. Anlayacağın üzere olaylar karışık, yolumuz engebeli. Ve ben agresif bir şoförüm. Erkek gibi büyümekle erkek olmak arasındaki farkı göreceğim bu yolda bana eşlik edersen kendimi daha az yalnız hissederim. Hazırsan başlayalım mı?

Tesadüflerle şekillenen hayatlar ve onları değiştiren seçimler. Rümeysa ile Polat'ın yolları, sıradan olmayan bir tesadüfle kesişti. Peki ya sandıklarımızın ötesinde, gerçek bir kader varsa? Tesadüfler mi, yoksa kader mi onları bir araya getirdi? ^^^^ Yayın Tarihi: 27/12/2022 Son Yayın Tarihi: 27/06/2023

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Karantina bir yaşam tarzıdır belki bazıları için. Ama şuan her detayı anlatmayacağım çünkü dudaklarımın arasından her ruhumdan geçeni göndersem, ruhuma ne kalır?.. Bu, mahşerin dört atlısının hikayesi... (Bu arada kapağı ben tasarladım ehehe, aslında gök yüzü aydınlıktı yjhtgfd) BU KİTABI EĞER GERÇEKTEKİ KARANTİNA KİTABINI OKUMAYI "*PLANLIYORSANIZ*" OKUMAYIN SPOİ İÇERİR. ama bu tamamen bedava bir karantina kitabıdır. tabii ki de benim uyarlamamla.

İKİ AJAN Bir operasyon Tanışma GERÇEKLER

Beyza İstanbul'a yeni taşınmıştı yeni hayatında değişikliklerden yaşayacağı korku ve gerilim dolu anlardan haberi yoktu işte herşey o okul ile başlamıştı, burada yeni bir hayat vardı herşey daha yeni başlıyordu...