Birini sevdiğinizde o sevginin karşılığını aramak, sonra bulduğunuza inanmak mükemmel bir süreçti bence. Duygularınızı belli etmeden davranmaya çalışmak da öyleydi. İnanın bana. Bu çabanın, yani severken aslında o sevgiyi olabildiğince uzağa itmeyi denemenin ve zaman içinde bundan yorularak pes etmenin bağımlısıydım. Evet, her şeye rağmen bundan zannedilenin de ötesinde bir haz alıyordum. Acıysa acıydı. Gözyaşıysa dibine kadar gözyaşı akıtmak da bizden sorulurdu. Biz mi? Benimle beraber ağlayan, gülen, korkan, cesareti kuşanan, kan kusan ve kalkıp kızılcık şerbeti içmiştim sadece diyen hücrelerimi yok sayacak değilim. Birini kendini kaybederek sevmek bir seçim değil sanıyordum. Aslında öyle zannettiğim ve yanıldığım tek şey bu değildi. Göğsümün ortasını yoklamak isteyen parmak uçlarımı avuç içlerime bastırdım. Sadece yanılgılarım bir araya gelse bir şehri en başından inşa edilebilirmişim gibi geliyordu. Her an dramatik konuşan biri değilim. Aslında hayatımın büyük bir çoğunluğunu bu tarz konuşmalar yapmamak için yaşamıştım. Yurt dışında yaşamaya başlamama sebep olan şey de buydu. Çocukluğunu anımsadığında bu tarz dramatik konuşmaları ya da yine dramatik görüntüleri canlandırmakta zorlanmayan biriydim. Yetişkinliği kabul edip yola çıktığımda ise arkamda bırakmayı öğrenmiştim. Belki de sadece öğrendiğini zanneden, tüm travmalarını baştan yaşamayı kabul etmiş bir aptaldım.

Asalet, yalnızca bir soyadı değildir. Bazı kalpler onu bir lanet gibi taşır. İki köklü ailenin gölgesinde büyüyen genç bir adam... Zenginliği kadar suskunluğu da miras kalan bir kız... Onlar için hayat; balolar, fısıltılar ve yazılmamış kurallardan ibaretti. Ama kalp, hiçbir soyluluk yasasına boyun eğmez. Aşk; bazen bir bakışta, bazen kaçınılan bir dokunuşta başlar. Kumar masalarda değil, kalbin en derin yerinde oynanır. ©Tüm Hakları Saklıdır.

Daima kalbimin sesini bastırmak için yüksek sesli ve kalabalık konuşurum. Çamurlu bir nehir yatağıyla beraber mor rengindeki lotus çiçeklerinin resmedildiği bir tabloya bakarken, kendimi görürüm. Daha da önemlisi doğuştan kanatları olduğuna inanan bir adamın ekseninden bir santim uzaklaşamam. İsmim Nilüfer Demiroğlu. Çocukluğunun, ergenliğinin ve aslında bütünüyle hayatının bir parçası olduğum Kartal Dağhan'ı doğduğumdan beri tanıyorum. Onunla biriktirdiğim hatıraları anlatırken asla sonunun gelmeyeceğine inanırım. Belki de yanılmıyorumdur. Ağladığım, gülmekten karnımın ağrıdığını hissettiğim, delirdiğim ve delirttiğim bu hikâyenin bir sonu yoktur. Olamaz mı?

"Başarı bir yolculuktur. Bir varış noktası değil." Bu cümleyi duyduğum anı hatırlıyorum. Kucağıma bir deste büyülü sözcük bırakılmış gibi hissetmiştim. İçimde biriktirdiğim tüm yenilgilere başkaldırmak için ihtiyacım olan küçük bir kıvılcım yakalamıştım. O kıvılcım büyüdükçe büyümüş, yüreğimde harlı bir umut ateşi yakmıştı. Başarı bir yolculuktu, ben de o yolu yürüyecek azme ve inanca sahiptim.

Herkesin dünyasının merkezini farklı şeyler oluşturur. Benim merkezimde kelimeler var. Kelimeler ve yeni başlangıçlar, yeni tecrübeler, yeni karakterler ve yeni kurgular. Dünyayı ya da sadece kendinizi keşfetmenin tek yolu denemekten geçiyor. Belki bu hikayede Gökçe'yle beraber siz de kendi dünyanızın merkezinin nerede olduğunu bulursunuz. Keyifli okumalar! 💜